Άλογα αφηνιασμένα τα λόγια σου
και ξεθαρρεύω πως καλπάζουν σ’ εκείνο το
«θα έρθω οπωσδήποτε»
Αναπνέω βαθιά τον αγέρα που άφησε
μισάνοιχτη την πόρτα και ξεθαρρεύω πως
σ’ άκουσα να μπαίνεις
Γδύνομαι στου εθισμού σου την ανάγκη
στο διαζευκτικό άθροισμα των εμμονών μου
και ξεθαρρεύω πως χείμαρρος υποταγής
γίνηκε ο ωκεανός
και έρχεσαι

θα ξενυχτήσω κι απόψε το φεγγάρι
κρύβοντας την εκδοχή την άλλη
του θανάτου…

Νικολέτα Ανδριανή

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *