Facebooktwitterlinkedinmail

Αυτό το δεύτερο κύμα της πανδημίας έχει αναδείξει πολλά θέματα και σημεία για κριτική και διαφορετικές σκέψεις. Ιδιαίτερα που αφήνει καθημερινά δεκάδες νεκρούς και αποκαλύπτει αδυναμίες από τους υπεραισιόδοξους υπολογισμούς και το κόστος που πληρώνουμε σε ανθρώπινες ζωές.  Δυστυχώς η Ελλάδα για μια ακόμη φορά σαν την αγελάδα δίδει μια κλωτσιά και χύνει την καρδάρα με το γάλα. Όσο καλά τα πήγε το Μάρτιο μέχρι τον Μάϊο τόσο αδύναμη και ελλιπής δείχνει τώρα. Γνωρίζοντας πως μπορούσε και χρειαζόταν να είχε τουλάχιστον διπλάσια κρεβάτια ΜΕΘ και ακόμη περισσότερο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό. Παρόλες τις σημαντικές αδυναμίες και υστερήσεις οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης, όσα και αν καταμαρτυρούν και χρεώνουν στη κυβέρνηση για την πανδημία, όχι μόνο, δεν κατάφεραν να δημιουργήσουν δυναμική αμφισβήτησης αλλά την βγάζουν σχεδόν αλώβητη. Μόνη εξήγηση πως η Αριστερά ενδιαφέρεται αποκλειστικά για το στενό ακροατήριὀ της ακόμη και στο θέμα της πανδημίας και συνεχίζει να παίζει σε δύο ταμπλό: στην άποψη ότι τα περιοριστικά μέτρα είχαν πονηρές προθέσεις με κατασταλτικό και αστυνομικό χαρακτήρα και στην άποψη ότι τελικά η κυβέρνηση έδειξε χαλάρωση και δεν ήταν όσο αυστηρή έπρεπε.

Ανάμεσα στο φάντασμα της ελεγκτικής εξουσίας και στη ρητορεία περί απουσίας του κράτουςδικαίου η αριστερά έδειξε να υστερεί, έδειξε πως δεν μπορεί και δεν έχει μια άλλη άποψη για το θέμα. Έδειξε ζήλο στο να παραβλέψει και να προσπεράσει την ατομική ευθύνη δίχως να επεξεργαστεί σχέδιο εναλλακτικό που θα εστίαζε στη συλλογική πειθαρχία και κοινωνική ευθύνη.Πεδίο μάχης ο αριθμός των ΜΕΘ όμως ανούσιο.

Η αδυναμία της Αριστεράς και ιδιαίτερα του ΣΥΡΙΖΑ να δημιουργήσουν όρους «κινήματος» οδήγησε στην πολιτική επένδυση του εορτασμού της 17ης Νοέμβρη και της προσωρινής απαγόρευσης των συναθροίσεων. Να σημειώσουμε πως παρόμοιο μέτρο ψήφισε και εφάρμοσε και η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ κατά την επίσκεψη του Ομπάμα. Μόλις σε ένα δεκαήμερο με μαζικούς θανάτους και ανελέητη πίεση του συστήματος υγείας, όπως και στις προσωπικές αντοχές πολλών ανθρώπων, η ελληνική Αριστερά, από την πιο ριζοσπαστική έως την κυβερνώσα εκδοχή της, έκανε την επιλογή να «προβάλλει» το αντιφασιστικό μήνυμα της εξέγερσης του ’73 στο φόντο των έκτακτων απαγορευτικών που πήρε η κυβέρνηση Μητσοτάκη του 2020.  Δυστυχώς ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μεγαλύτερεςευθύνες για αυτή την άστοχη μετατόπιση από το πραγματικό θέμα της πανδημίας και του ελέγχου της στο θέμα της καταστολής και των «αντιδημοκρατικών εκτροπών». Και εννοώ πως έχει μεγαλύτερες ευθύνες από τις άλλες, πιο δογματικές, ακραίες εκδοχές της Αριστεράς και ο λόγος είναι πως κανείς δεν θα περίμενε από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή τον αντιεξουσιαστικό χώρο να σεβαστούν πρωτόκολλα που τα έχει ορίσει το κράτος. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως κυβέρνησε κάποια χρόνια, χρησιμοποίησε και τις δυνάμεις καταστολής και την ΕΥΠ και τα δίκτυα που υπάρχουν στο κράτος. Δεν μπορεί να υποκρίνεται πως δεν γνώριζε, ούτε πως δεν μπορεί να καταθέτει στεφάνια «με άδεια». Η Αριστερά αποφάσισε να επενδύσει στα έκτακτα απαγορευτικά μέτρα αδιαφορώντας σχεδόν για την σκληρή πραγματικότητα. Επένδυσε στην συναισθηματική πίεση των αριστερών αλλά κυρίωςτο είδε ως ευκαιρία συσπείρωσης απέναντι στον κοινό εχθρό. Με άλλα λόγια, το καθένα από τα κόμματα και τις ομάδες της Αριστεράς έσπευσε να αξιοποιήσει την πρωτοφανή κατάσταση για να πουλήσει την πραμάτεια του. Νας αποδείξει ποιος είναι περισσότερο αριστερός από τον άλλο. Και ο ΣΥΡΙΖΑ μην έχοντας πείσει στο ότι θα διαχειριζόταν καλύτερα την πανδημία (παρά τα λάθη της κυβέρνησης ιδίως κατά τη δεύτερη φάση) δοκιμάζει πάλι την αντιχουντική ρητορική, την επίκληση του γύψου και της κρατικής καταστολής.

Δεν πρόκειται για ευγενή τύφλωση. Έχει μια οσμή πολιτικάντικης υποκρισίας με αποκλειστικό ψηφοθηρικό στόχο τη συσπείρωση σαν να έχει εστιάσει στο να διαφυλάξει τον κώλο της πατώντας σε μια οδύνη που δεν αντέχει πολιτικό μασκάρεμα.

Η κυβέρνηση επέμεινε να πάει σε γραμμή απαγόρευσης, αυτό, είτε τις αρέσει είτε όχι θέτει θέμα δημοκρατίας, γιατί δημοκρατία δεν είναι μόνο οι εκλογές κάθε τέσσερα χρόνια. Ούτε η κοινοβουλευτική πλειοψηφία σημαίνει «λευκή επιταγή». Η δημοκρατία είναι ένα σύνολο δικαιωμάτων, που περιλαμβάνουν και την απεργία και τη διαδήλωση και την απόδοση τιμών σε εκδήλωση εθνικής μνήμης. Απέναντι στην πανδημία είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός πως συμφωνήσαμε ότι θα υπάρξουν αλλαγές στη ζωή μας και πολλά πράγματα θα τροποποιηθούν δεν συμφωνήσαμε ούτε αποφασίσαμε ότι θα καταργήσουμε το Σύνταγμα.

Δεν περιμένω η κυβέρνηση να καταλάβει το λάθος που έκανε και να προχωρήσει σε αυτό που επιβάλλει η στοιχειώδης δημοκρατική λογική. Ξέρω όμως ότι σε κάθε περίπτωση κάποια πράγματα πρέπει να κατοχυρώνονται στην πράξη. Η δημοκρατία αν μη τι άλλο είναι και ατομική ευθύνη. Γιατί κάποιες στιγμές κάτι που θα ήταν επιλογή, όπως είναι το εάν κάποιος θα κατέβει στη διαδήλωση του Πολυτεχνείου, γίνεται καθήκον, τόσο απλά.

Όποιος δεν μπορεί να το συναισθανθεί αυτό και να το μετρήσει ως προτεραιότητα, θα πείθει απλώς το εσωτερικό του στράτευμα χάνοντας την επαφή με την πραγματικότητα.

 

Δορυς/Doris, Κατερίνη 19-11-2020