Facebooktwitterlinkedinmail

Αφού λοιπόν κάναμε την παρέλαση, χειροκροτήσαμε, αφού κλάψαμε στις στάχτες μας την κατάντια μας, αφού τσιτωθήκαμε και νευριάσαμε πάαααρα πολύ με την σύλληψη των δυο στρατιωτικών μας στην Τουρκία,  αφού ακούσαμε για πολλοστή φορά τον πρωθυπουργό μας στα πλαίσια μια παρέλασης που θα καταργούσε να μας μιλά για κοινωνική συνοχή σε μία χώρα τεμαχισμένη. Αφού διαδηλώσαμε για την Ελληνικότητα της Μακεδονίας. Αφού αθωώσαμε εμπόρους ναρκωτικών με τελεσίδικη απόφαση του Άρειου Πάγου, αφού καταδικάσαμε αθώους χωρίς κανένα ελαφρυντικό σε αυτή τη χώρα λοιπόν, ο Πρωθυπουργός των χιλιάδων ευρώ, μιλάει με υφάκι και έπαρση στο λαό των εκατοντάδων ευρώ. Οι εκλεγμένοι ολιγάρχες μιλάνε στο 45% που δεν πήγε καν να ψηφίσει για νομιμότητα και δημοκρατία.

Και εσύ για πια Ελλάδα, κλαις. Για τα χαμένα χρόνια, για τις χαμένες γενιές νεολαίων που βιώνουν στα καλύτερα χρόνια τους την πίκρα της ξενιτιάς.
Το ήθος και ο αξεπέραστος λόγος της Αριστεράς σε τούτη τη χώρα αντικαταστάθηκε από την σήψη, τα λαμόγια, τους διαπλεκόμενους όμοιους με τους Γερμανό-τσολιάδες, της κατοχής καλλιεργώντας έτσι και θρέφοντας το αυγό του φιδιού αδιαφορώντας για την συνέχεια.
Αφού πούλησε την ιδεολογία της, τις κόκκινές αδιαπραγμάτευτες γραμμές η πρώτη φορά αριστερά, τώρα για να κρατηθεί στην καρέκλα της εξουσίας ξεπουλά και με τις ευλογίες του επαναστάτη  Αλέξη (που έβγαλε το κάδρο με την φωτογραφία με τον αρχηγό των PODEMOS από το γραφείο του) ότι είναι ευκαιριακό και πιασάρικο, όπως ξεπούλησε τα αεροδρόμια, τα σπίτια μας, τα δάνειά μας, ξεπουλά την ψυχή μας.
Τα ιερά και όσια της φυλής βγαίνουν στο σφυρί την στιγμή μάλιστα που απαγορεύσαμε στις τράπεζες της Ελβετίας να δώσουν στοιχεία για τις καταθέσεις Ελλήνων στη χώρα του οικονομικού τραπεζικού παραδείσου.
Για τούτα επιβάλετε να πεθάνουμε και εμείς, όπως και οι ήρωες της επανάστασης του 21, όπως ήρωες του ’40.

Και εσύ για πια Ελλάδα, κλαις. Για λίγη μίζα ακόμη.
Εμπρός παιδιά, της Ελλάδας. Εμπρός στην ξενιτιά για να βρείτε ανθρωπιά και αξιοπρέπεια. Για να βρείτε πατρίδα. Τούτη η χώρα τρώει τα παιδιά της, τα πετάει στον κάλαθο των αχρήστων όπως τον Κολοκοτρώνη, τον Μακρυγιάννη, τον Νικηταρά, τον Οδυσσέα Ανδρούτσο, την Μπουμπουλιίνα, την Μαντώ Μαυρογένους. Όπως πέταξε στο έλεος της μοναξιάς και της φτώχειας τους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης και της Κύπρου.
Θλιβερή ιστορία η πραγματική ιστορία της πατρίδας μας. Κάθε προσπάθεια για λύτρωση και μια απέλπιδα προσπάθεια προς τη ρεμούλα και την λαμογιά. Για λίγο χρόνο ακόμη. Για μια μίζα ακόμη. Εκατομμυριούχοι, ολιγάρχες, βολεμένοι, κομματόσκυλα, ρουφιάνοι, γλειψιματίες εκλιπαρούν για λίγη, όσο γίνεται καθυστέρηση μέχρι τις επόμενες «δημοκρατικές» εκλογές. Για να ανασκουμπωθούμε και να φτιάξουμε μία Ελλάδα γνώριμη, όπως την έχουμε συνηθίσει, για μια Ελλάδα όπως παλιά. Για μία Δημοκρατία όπως παλιά, ευάλωτη, εύπλαστη, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των παπουτσιών μας και όχι στο μπόι μας.
Αλέξη, κι εσύ μας εξαπάτησες, μας δούλεψες και μας δουλεύεις κανονικά. Όπως και όλοι πριν από σένα. Για τούτη την Ελλάδα, την διαλυμένη, την πουλημένη ξεπουλήσατε τις ψυχές μας χωρίς να τις υπολογίσατε. Τις απαξιώσατε, τις βάλατε στο ζύγι μαζί με ένα σακί πατάτες, ένα κιλό ζάχαρη, λίγα ναρκωτικά, μερικές σφαίρες και λίγα όπλα.
Όμως να θυμάσαι αγαπητέ μου Αλέξη και οι παρατρεχάμενοί σου οι νυν και οι επόμενοι, πως ζουν οι ψυχές μας όσα δύσκολα και αν τις βάλετε. Ζουν και όταν δεν τις βλέπετε. Ζουν και όταν δε διαπραγματεύεσθε γι’ αυτές. Όλα καλώς καμωμένα λοιπόν, όλα στημένα, όλα υπολογισμένα, προγραμματισμένα, μα δεν λογαριάσατε το φως. Το φως το ελληνικό που συλλογάται, που γράφει την ιστορία χωρίς παρθενορραφές και κόψε – ράψε. Η χώρα είναι ναρκωμένη, μαστουρωμένη και δεν είναι δύσκολο να το καταλάβεις. Οι καμπάνες σιώπησαν σε έναν κόσμο δανεικό, σε ένα κόσμο υποταγμένο σε δανειστές, βιαστές, ληστές, και κοινούς εγκληματίες.
Όσο κι αν την παραβλέψουμε τη γέννηση του νέου, θα έρθει και μάλιστα πάντα έρχεται με την ίδια ορμή και «βία», έρχεται όταν το δέντρο της γνώσης θεριεύει και αντί να αναζητεί γεννά για να δοξάσει τον αφέντη του. Και τότε θα δούμε την Ελλάδα που δεν γνωρίσαμε ποτέ, επειδή οι ηγέτες μας μέχρι σήμερα ποτέ δεν πίστεψαν πως υπάρχει.

Thodoros Psallidas