Στη διάρκεια κάθε προεκλογικής περιόδου, πολύ περισσότερο των δημοτικών εκλογών εμένα και πάρα πολλούς πολίτες μας κατακλύζει χρόνια τώρα η ίδια απορία και γεννάται σχεδόν πάντα το ίδιο ερώτημα, «-Μα, καλά, που ήσασταν τόσον καιρό, όλα αυτά τα χρόνια; Τώρα που έχουμε πάλι εκλογές μας θυμηθήκατε;».

Προβληματίζομαι όμως ακόμη περισσότερο τί είναι αυτό που κάνει κάθε υποψήφιό (δήμαρχο, αντιδήμαρχο ή δημοτικό σύμβουλου), να έχει μια τόσο αποστασιοποιημένη σχέση με τους πολίτες κάθε γειτονιάς, σε όλη τη διάρκεια της θητείας του και τόσο θερμή, εγκάρδια, τόσο προσωπική και φιλική κατά την προεκλογική περίοδο.

Κανένας δεν μπαίνει στην διαδικασία να σκεφτεί πως, οι πολίτες που στηρίζουν με την ψήφο τους, την εμπιστοσύνη τους και επιλέγουν κάποιον υποψήφιο για δήμαρχο αποτελεί ένα πρόσωπο ίδιο για όλους, ακομμάτιστο και αχρωμάτιστο, αυτό αποτελεί κατά κανόνα κάτι  εντελώς διαφορετικό, ξεκομμένο και απόμακρο από τον συνηθισμένο τρόπο σκέψης. Το μοντέλο διοίκησης, που ασκείται αποκλειστικά από το γραφείο του δημάρχου, με συνεχείς τυπικές και στημένες συσκέψεις, με συγκεκριμένες συναντήσεις και ραντεβού με συνεργάτες, συμβούλους, αντιδημάρχους ή άλλους διοικητικούς παρατρεχάμενους, σε ένα αποστειρωμένο και ασφαλές περιβάλλον, μακριά από τα προβλήματα της καθημερινότητας, είναι κυρίαρχο και ασφαλές.

Πως να  το αλλάξεις όλο αυτό αν δεν αλλάξουν πρώτα από όλα η  νοοτροπία, η φιλοσοφία και σχέση που έχει ο κάθε υποψήφιος δήμαρχος και οι λοιποί χαρτογιακάδες. Δεν μπορεί μια ομάδα «ειδικών συνεργατών» και συμβούλων προερχόμενοι κυριολεκτικά από το πουθενά να κουμαντάρουν τις επαφές και τις συναντήσεις του εκάστοτε δημάρχου. Δεν είναι δυνατό οι πολίτες να συναντούν τον δήμαρχο κεκλισμένων των θηρών, δεν μπορεί να μιλάνε χαμηλοφώνως, τι τόσο έχει να πει ένας δήμαρχος με έναν πολίτη ινκόγκνιτο; Οι επαγγελματίες και οι μαγαζάτορες, γιατί χρειάζεται να περάσουν από κόσκινο πριν να έρθουν σε συνάντηση με τον υπεύθυνο αντιδήμαρχο ή ακόμη και τον δήμαρχο για να μεταφέρουν τους προβληματισμούς και τις σκέψεις τους, να υποδείξουν τα προβλήματα και τις ελλείψεις και, ενδεχομένως, να καταθέσουν ιδέες και προτάσεις για τη βελτίωση της κατάστασης;

Το ραντεβού του δημάρχου και πολιτών στη γειτονιά, ανανεώνεται πάντα για την επόμενη προεκλογική περίοδο. Ο χρόνος δεν περισσεύει παρά μόνο όταν το επιβάλει η επικοινωνιακή πολιτική, οι κάμερες και τα κανάλια.

Ο δήμαρχος παρά τις προεκλογικές εξαγγελίες και μεγαλοστομίες μετά τις εκλογές κλείνεται στο καβούκι του, αμπαρώνεται στο κάθε άλλο παρά γυάλινο σπίτι του, κυκλοφορεί με το θωρακισμένο πολυτελές αυτοκίνητο συνοδευόμενος πάντα με  έναν δυο αντιδημάρχους και μια στρατιά συμβούλων.  Αν οι χοροί και κοπές πίτας είχαν στόμα να μιλήσουν θα στον αγύριστο όλους όσοι συμμετέχουν ξεδιάντροπα και ψηφοθηρικά στο πανηγυράκι αυτό και στη προκλητική αλιεία ψήφων.

Ο δήμαρχος θα πρέπει όταν επιστρέψει στο γραφείο του για να συνεχίσει το φορτωμένο πρόγραμμά του να είναι καταπονημένος από την βόλτα στην πόλη και στα χωριά. Η μέρα του δεν τελειώνει όταν φεύγει ο τελευταίος υπάλληλος από το δημαρχείο, μάλλον τότε θα πρέπει να ξεκινά.

Όλο αυτό το σκληρό μπρα-ντε-φέρ που έχει στηθεί προεκλογικά μεταφέρει στον πολίτη την βεβαιότητα πως όλο αυτό στήνεται επειδή «είναι πολλά τα λεφτά». Όταν ο βουλευτικός κορβανάς στερεύει τότε αναζητούνται εναλλακτικές και ο δήμος είναι μια πολύ καλή εναλλακτική για την πελατειακή σχέση που έχει αναπτυχθεί μεταξύ πολιτών και υποψηφίων. Ο δήμαρχος δεν χρειάζεται να βγαίνει κάθε μέρα στο δρόμο. Δυο μέρες μόνο, μόνο τόσο χρειάζεται να θυσιάσει, δυο μέρες την βδομάδα. Το μεγάλο κέρδος όμως, για τον ίδιο και, κυρίως, για την πόλη είναι πως θα έχει επισκεφθεί αυτοπροσώπως περισσότερες από μια (ή καμία φορές που γίνεται συνήθως) στη διάρκεια της θητείας του όλες τις περιοχές του δήμου. Θα έχει την ευκαιρία, έτσι, να δει την πόλη από κοντά και να συνομιλήσει με τους πολίτες που θα ήθελαν να τον συναντήσουν για να τον δουν ή να του πουν κάτι. Πολίτες που δε τολμούν να ανέβουν στα σκαλιά του δημαρχείου. Πολίτες που κόβονται από την λίστα όσων θέλουν να δουν το δήμαρχο γιατί δεν αρέσει η φάτσα τους στον γραμματέα. Πολίτες που θέλουν απλά να πουν μια καλημέρα στο δήμαρχό τους, αλήθεια πως είναι να είσαι ο δήμαρχος της πόλης και να μην ακούς μια καλημέρα στο δρόμο; Δεν το δέχομαι με τίποτα. Και, βέβαια, αν συνέβαιναν όλα αυτά κανένας δεν θα μπορεί να τον κατηγορήσει πως ήταν απρόσιτος και εξαφανισμένος και πως θυμήθηκε τους πολίτες μόνο προεκλογικά

Θεόδωρος Ψαλλίδας