Facebooktwitterlinkedinmail

«Είμαστε τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού.» Διαφορετικοί στην όψη, όμοιοι στην αφή. Αν κάτσεις να το σκεφτείς μεταξύ μας έχουμε αρκετά κοινά στοιχεία, που πολλές φορές σχεδόν καμία φορά, δε τα θυμόμαστε. Τα διάφορα συμβάντα γύρω μας, μεταμορφώνουν το μέσα μας σε ομοφοβικό, σε ρατσιστή…έτσι ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Μη παρεξηγηθείς, δε σου είπα κάτι κακό.

Ούτε λέω πως για να είναι ένας κόσμος ειρηνικός, πρέπει να είμαστε όλοι ομοφυλόφιλοι ή οτιδήποτε άλλο, η συζήτηση θα καταλήξει άλλου και ίσως να μην βρίσκεται εκεί το θέμα μας.

Αναμεταξύ μας διαφέρουμε σε πολλά, το θέμα μας είναι να ξεχωρίζουμε. Εκεί χάνεται ο έλεγχος και μαζί με τον έλεγχο, ξεθωριάζει το εγώ μας. Η μανία για το κάτι παραπάνω κυριεύει το μέσα μας. Ανταγωνισμός.

Υποστηρίζοντας την άποψη : οι άνθρωποι χωριζόμαστε σε κατηγορίες, ομολογώ δεν είμαστε όλοι έτσι. Υπάρχουν άλλοι που δε νοιάζονται για το ξεχωριστό, αλλά στέκονται απέναντι και το κρίνουν.

Καταλαβαίνεις, όλοι τον ίδιο χορό χορεύουμε. Τι θα πει ο κόσμος; Όποιος και αν είσαι, ότι και αν είσαι, όπως και αν έχεις επιλέξει να ζεις, μη ξεχνάς τους όμοιους σου. Επειδή υπάρχουν όμοιοι άνθρωποι: μη κατέχεις αρνητικότητα απέναντι σε έναν μετανάστη που βρίσκεται στη χώρα σου, αντιμετωπίζοντας τον ως ξένο. Μη ξεχνάς και εσύ όταν βρίσκεσαι σε μια άλλη χώρα, πάλι ξένος είσαι. Ύστερα είναι το χρώμα, λευκός, μαύρος…έγχρωμος.

 

Όταν γεννιέμαι, είμαι μαύρος

Όταν μεγαλώσω, είμαι μαύρος

Όταν κάθομαι στον ήλιο, είμαι μαύρος

Όταν φοβάμαι, είμαι μαύρος

Όταν αρρωσταίνω, είμαι μαύρος

Κι όταν πεθαίνω, ακόμα είμαι μαύρος

Κι εσύ λευκέ άνθρωπε

Όταν γεννιέσαι, είσαι ροζ

Όταν μεγαλώνεις, γίνεσαι λευκός

Όταν κάθεσαι στον ήλιο, γίνεσαι κόκκινος

Όταν κρυώνεις, γίνεσαι μπλε

Όταν φοβάσαι, γίνεσαι κίτρινος

Όταν αρρωσταίνεις, γίνεσαι πράσινος

Κι όταν πεθαίνεις, γίνεσαι γκρι

Και αποκαλείς εμένα έγχρωμο…

Το παραπάνω ποίημα γράφτηκε από ένα παιδί στην Αφρική και προτάθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη ως το καλύτερο ποίημα του 2006.