Facebooktwitterlinkedinmail

Άλλο  ένα νομοσχέδιο για τη πολυπόθητη «διευκόλυνση των επενδύσεων», φυσικά και δεν είναι το πρώτο και ακόμη ποιο προφανές πως δεν θα είναι ούτε το τελευταίο.

Πολύ σύντομα, μόλις λίγο καιρό μετά την υπερψήφισή του στο κοινοβούλιο και αυτό θα χάσει την ουσία καθώς το αιώνιο το πρόβλημα στην Ελλάδα δεν είναι πόσο καθυστερεί μια μεγάλη επένδυση, τέτοιες επενδύσεις ούτως ή άλλως θέλουν το χρόνο τους και στην τελική ανάλυση λόγω μεγέθους κάποια στιγμή βρίσκουν το δίκιο τους και τον δρόμο τους.

Το πρόβλημα ήταν, είναι και παραμένει το τι γίνεται με τη μικρή και μεσαία επιχείρηση στην χώρα μας. Γιατί στη χώρα μας τέτοιες επιχειρήσεις είναι ο βασικός «αιμοδότης» και οι στυλοβάτες της οικονομίας. Κακά τα ψέματα, η ανάπτυξη εάν και εφόσον έρθει, από αυτές θα έρθει.

Η Ελλάδα φτώχυνε πάρα πολύ τα χρόνια της κρίσης. Οι λιγοστοί άνθρωποι που θέλουν να τολμήσουν να ανοίξουν δουλειές θα ξεκινήσουν από τις μικρές επιχειρήσεις.

Αυτοί οι άνθρωποι πέραν των άλλων έχουν να αντιμετωπίσουν πραγματικά μαρτύρια.

Από τη μια, μια τεράστια γραφειοκρατία σε κάθε βήμα για να μπορέσουν να ανοίξουν ακόμη και ένα κυλικείο. Η χορήγηση των αδειών καθυστερεί. Τα έγγραφα που απαιτούνται χορηγούνται από τις αρμόδιες υπηρεσίες με μεγάλη καθυστέρηση. Οι υπάλληλοι που πρέπει να έρθουν να ελέγξουν και να εγκρίνουν καθυστερούν υπερβολικά και το πράττουν κατά το δοκούν και όταν και εφόσον τους βολεύει. Η σύνδεση σε δίκτυα μπορεί να αργήσει επίσης.

Εν ολίγοις σε κάθε βήμα, εμπόδια, καθυστερήσεις και διαδικασίες που είναι χρονοβόρες και περιττές. Εάν τέλος πάντων με κάποιο τρόπο και πολύ υπομονή τα καταφέρεις έρχεται αντιμέτωπος με την υπέρογκη φορολογία.

Η κοινή διαπίστωση όλων, ότι στα πρώτα βήματα μια νεοσύστατη εταιρεία μπορεί να δώσει ακόμη και το 80% των εσόδων για φορολογία, ασφαλιστικές εισφορές και προκαταβολή φόρου δεν είναι ούτε κατά διάνοια «πρόθεση στήριξης της επιχειρηματικότητας», μάλλον αφορμή για μετανάστευση είναι.

Όταν ακούω πως όλα αυτά οφείλονται και στην έλλειψη προσωπικού που κάνει τα πράγματα χειρότερα, όχι μόνο βάζω τα γέλια αλλά τρελαίνομαι!

Αυτές οι βαθιά ριζωμένες γραφειοκρατικές λογικές του δημοσιοϋπαλληλικού καθεστώτος που κανείς δεν τολμά να βάλει χέρι, σε συνδυασμό με τη φοροληστεία καταπνίγουν την όποια ελπίδα και πιθανότητα για ανάπτυξη.

Αν πιάσουμε τώρα θέμα πώς υπάρχουν ακόμη θύλακες διαφθοράς οι οποίοι σου «κλείνουν το μάτι» να… συνεισφέρεις για να επιταχυνθούν οι διαδικασίες δεν θα τελειώσουμε ποτέ.

Σε τούτη τη χώρα πάντοτε κάπως έτσι τελείωναν όλες οι δουλειές, ακόμη και οι ποιο δύσκολες. Προφανώς και δεν είναι λύση να μην υπάρχει έλεγχος ή να επέρθει η πλήρης ασυδοσία. Και έλεγχος πρέπει να υπάρχει και αυστηρές προδιαγραφές και αυστηρή τιμωρία όσων δεν τηρούν τη νομοθεσία και τους κανόνες.

Όμως, όλα αυτά δεν είναι απαραίτητο να σημαίνουν βάσανα για όποιον θέλει να ασχοληθεί.

Γιατί πολύ απλά δεν το κάνει.

Η επιχειρηματικότητα σε όλον τον κόσμο κρύβει πάντα ρίσκο. Λογικό και κατανοητό, αυτό που δεν έχει λογική και παραμένει ακόμη ακατανόητο, είναι ότι ακόμη και σήμερα, εν έτη 2019 αποτελεί επιτυχία να ανοίξεις μια επιχείρηση στην Ελλάδα. Εν έτη 2019 το ανοίξεις μια επιχείρηση αποτελεί επιτυχία να τα καταφέρεις και να βγεις αλώβητος, αρτιμελής και ψυχικά υγιείς.

Είναι, άσκηση θάρρους, αγώνας δρόμου ταχύτητας και αντοχής, δοκιμή της υπομονής και ένα διαρκές καψώνι.

Λες και κάποιος (εν προκειμένω το «κράτος») τα ‘χει βάλει μαζί σου και θέλει να σε ξεζουμίσει. Παρεμπιπτόντως στην Βουλγαρία, που κάποιοι, σχεδόν όλοι οι πολίτικοί που μας κυβέρνησαν μέχρι σήμερα πριν, κατά την διάρκεια αλλά και από τη στιγμή που βγήκαμε από τα μνημόνια δεν ήθελαν να μας φτάσουν να γίνουμε σαν αυτούς. Για να ανοίξεις μια εταιρία χρειάζεται το πολύ 36 ώρες, ενώ για ΑΕ το πολύ τρεις μέρες με το κλειδί στο χέρι.

Αφού δεν απαλλαχθήκαμε από τον δαίμονα της γραφειοκρατίας τούτα τα χρόνια που περιμέναμε να αλλάξουν έστω κάποια πράγματα δεν θα γίνει ποτέ.-

 

Δορυς/Doris

Κατερίνη 19-10-2019