Facebooktwitterlinkedinmail

Επιτέλους κάποια στιγμή πρέπει να κατανοήσουμε ότι η χώρα μας κρίνεται στα μάτια της διεθνούς κοινωνίας των πολιτών και από το πώς φέρεται στους κατατρεγμένους.
Οι αντιδράσεις που υπήρξαν διεθνώς για τα γεγονότα στη Μόρια. Μεγάλες διαδηλώσεις οργανώθηκαν στη Γερμανία. Το θεωρώ πολύ σημαντικό ότι στην Ευρώπη πλέον κατανοούν πόσο απάνθρωπη και επικίνδυνη είναι η πολιτική της «Ευρώπης-Φρούριο» και πιέζουν τις κυβερνήσεις τους να εγκαταλείψουν αυτή την απαράδεκτη στάση στο προσφυγικό και το μεταναστευτικό. Την ίδια στιγμή στην Ελλάδα δεν έχουμε καταλάβει ποια ήταν η επίπτωση τόσα χρόνια από την ύπαρξη και την λανθάνουσα λειτουργία του Κέντρου Υποδοχής και Ταυτοποίησης στη Μόρια.
Δεν είναι μικρό πράγμα φίλοι μου στη χώρα μας να λειτουργεί ο χώρος διαμονής αιτούντων άσυλο και ταυτόχρονα η ίδια χώρα ή χώρα μας να έχει ταυτιστεί με τη διαρκή προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Δεν εκτιμήσαμε όσο έπρεπε το πόσο κύρος που έδωσαν στη χώρα σε ανυποψίαστεςστιγμές οι εκδηλώσεις αλληλεγγύης και ανθρωπιάς, τότε που οι ψαράδες έσωζαν προσφυγόπουλα κέρδιζαν την ευγνωμοσύνη ανθρώπων από όλο τον κόσμο, τότε που γιαγιάδες τάιζαν τα προσφυγόπουλα που ο συγκλονιστικός παπά Στρατής βοηθούσε και έσωζε ταλαιπωρημένες ψυχές.
Γι’ αυτό πληγώνομαι από τις εικόνες των προσφύγων που αναγκάστηκαν να κοιμηθούν στο δρόμο και σε νεκροταφεία. Ιδίως όταν τις συνδυάζω με όσους κραυγάζουν, «απέλαση!» ή με εκείνους που αρνούνταν να τους προσφέρουν έστω και μια προσωρινή φιλοξενία.
Κατανοώ το αίτημα να μην φτιαχτεί νέα δομή όπως αυτή της Μόριας. Όμως, αυτό το αίτημα, όπως και το αίτημα να μην αντιμετωπίζονται τα νησιά ως «αποθήκες ψυχών», και πρέπει να διατυπώνεται από τη σκοπιά της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης, από τη σκοπιά του σεβασμού της αξιοπρέπειας των ανθρώπων αυτών, δεν μπορεί και δεν πρέπει να διατυπώνεται στο όνομα της απανθρωπιάς, του ρατσισμού, της βαναυσότητας.
Στην Ελλάδα της κρίσης φτιάχτηκε μια χώρα με ψηλά τα ρατσιστικά αντανακλαστικά και τα οποία τα συντηρούμε μέχρι σήμερα και το βλέπουμε δυστυχώς και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Κατανοώεπίσης ότι για τους πολιτικούς είναι μεγάλος ο πειρασμός να χαϊδεύουν τέτοια αντανακλαστικά.
Τα «ξεκουμπιστείτε από εδώ», τα «έξω οι ξένοι», τα «και τώρα σπίτια σας» δίνουν και παίρνουν«ανθρώπους» που όταν βλέπουν τραγωδίες όπως η προ διετίας στο Μάτι αγανακτούν προς την αντίθετη κατεύθυνση, ανάβουν κεριά και θρηνούν την απώλεια της ανθρώπινης ζωής. Όμως αυτή στη Μόρια δεν την μετράνε με τους ίδιους όρους. Για αυτούς οι ζωές αποκτούν διαφορετική αξία ανάλογα με το χρώμα του δέρματος, την καταγωγή και την εθνικότητα: οι τραγωδίες δεν είναι τόσο τραγωδίες άμα δεν έχουν να κάνουν με Έλληνες.
Η τελευταία πενταετία θα αποτελεί αντικείμενο ιστορικής μελέτης στο μέλλον αναφορικά με την παρουσία των προσφύγων, είνaι δεδομένο αυτό. Η στάση που μια μεγάλη και υπολογίσιμη μερίδα της ελληνικής κοινωνίας κρατάει σήμερα απέναντί τους θα κάνει τις επόμενες γενιές να νιώθουν ιδιαίτερη απέχθεια για τους παππούδες τους και τις γιαγιάδες τους. Ευχής έργο θα ήταν, όλη αυτή συσσωρευμένη σκατοψυχιά, που εκφράζεται με την παραμικρή ευκαιρία, να θεωρείται μια περίπου πρωτόγονη συμπεριφορά που η εξέλιξη των κοινωνιών άφησε πίσω. Ας ελπίσουμε πως στο κοντινό ή μακρινό μέλλον, ο ρατσισμός θα αντιμετωπίζεται όπως του αξίζει. Ως κάτι σκοτεινό που το κατάπιε η ιστορία.
Η χώρα μας δεν μπορεί και δεν πρέπει να ταυτιστεί με την απανθρωπιά. Η χώρα μας πρέπει να δείξει ότι μπορεί να ανατρέψει την κατάσταση με την ανθρωπιά και τηναλληλεγγύη. Και στη βάση που θα πρέπει να πιέσει για μια διαφορετική πανευρωπαϊκή πολιτική προσέγγιση ώστε να μην φτιάχνονται «Μόριες» ούτε να να πνίγονται αθώες ψυχές στα νερά της Μεσογείου.
Ας μιλήσουμε λοιπόν, για τον καπιταλισμό, την πολεμική μηχανή, την κρεατομηχανή που στοιβάζει κατατρεγμένους σε κοντέινερ, που αδυνατεί να μοιράσει τον πλούτο και στερεοποιεί τις ακραίες ταξικές διακρίσεις, ας μιλήσουμε, πάλι και πάλι, για το μόνο υπαρκτό, δολοφονικό  πολιτικό σύστημα. Όσο οι άνθρωποι αδυνατούν να ζήσουν απ’ τη δύναμη των χεριών τους στον τόπο που τους έλαχε να επιβιώνουν και όσο η Δύση παραμένει απόλυτη εκμεταλλευτική δύναμη, ο μέσος άνθρωπος, δυστυχισμένος, θα εκφασίζεται. Στην Ευρώπη έχει κυριαρχήσει σε επίπεδο κυβερνήσεων ο κυνισμός, όμως, στις κοινωνίες τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά, ευτυχώς ακόμη. Εάν στείλουμε το μήνυμα ότι διαλέγουμε το δρόμο της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης, θα χάσουμε ίσως την πολιτική στήριξη των κυβερνήσεων της Ευρωπαϊκής  Ένωσης, όμως θα έχουμε μαζί μας τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Κυρίως όμως θα ξέρουμε ότι αντισταθήκαμε στη βαρβαρότητα.-

Δορυς-Doris, Κατερίνη 14-9-2020