Η Ελλάδα κατά γενική ομολογία, πληρεί όλες τις προϋποθέσεις ώστε να είναι μια πλούσια χώρα. Συνδυάζει μοναδική φυσική ομορφιά, κορυφαία πολιτιστική παράδοση, πλούσια βιοποικιλότητα, πλούσιο υπέδαφος, εξαιρετικό κλίμα με τις ιδανικότερες συνθήκες  μεγάλης παραγωγής ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (ήλιος, αέρας) κι επιπλέον κατέχει στρατηγική θέση, στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων, και έχει πολύ υψηλού επιπέδου επιστημονικό και όχι μόνο, ανθρώπινο δυναμικό.  Πώς μπορεί αυτή η χώρα να ζητιανεύει διαρκώς και να ζει τα τελευταία χρόνια αποκλειστικά με δανεικά, δεν το καταλαβαίνω;

Υπάρχει απάντηση. Αναξιοκρατία.

Την Ελλάδα δεν την έχουν προδώσει οι άλλες χώρες ή οι άλλες κοινωνίες. Αυτές πάντα κοιτούσαν και πάντα θα κοιτούν το δικό τους συμφέρον και καλά κάνουν. Η ελληνική κοινωνία συστηματικά εδώ και χρόνια, σχεδόν από καταβολής του ελεύθερου κράτους προδίδει τους ικανούς Έλληνες για χάρη των εκάστοτε αρεστών.

Μεγάλοι επιστήμονες και εξαιρετικής εμβέλειας διαπρέποντες Έλληνες στο εξωτερικό εγκατέλειψαν την χώρα ως κυνηγημένοι, ως αποδιοπομπαίοι τράγοι, ως μιάσματα που κατέφυγαν στο εξωτερικό για μια απέλπιδα προσπάθεια. Αφού μεγαλούργησαν, πρόκοψαν και πολλές φορές ξεπέρασαν τα ανθρώπινα στο  τέλος τελευταίο και καταϊδρωμένο το Ελληνικό κράτος ανήγαγε ως μεγάλους Έλληνες, τις περισσότερες φορές μετά θάνατο, τις περισσότερες φορές εντελώς καθυστερημένα.

Ο Έλληνας δεν αποδέχεται καθόλου εύκολα την ανωτερότητα του άλλου, πολύ περισσότερο του διπλανού του. Βασανίζεται με την προκοπή του άλλου, φθονεί, το δείχνει και το εκφράζει δίχως αναστολές, σχεδόν πάντα βεβιασμένα. Ο Έλληνας έχει πολύ φθόνο, μην ξεχνάμε πως το 1963 καθώς ο Γιώργος Σεφέρης επέστρεφε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας στο αεροδρόμιο τον περίμενε ένας μόνο άνθρωπος, η αδερφή του.

Ας παραδεχτούμε επιτέλους, μια κοινώς πικρή για κάθε Έλληνα αλήθεια, την Ελλάδα δεν την έχουν προδώσει οι άλλες χώρες, η Ελλάδα προδίδει συστηματικά τους ικανούς Έλληνες για χάρη των εκάστοτε αρεστών!

Σε αυτό ακριβώς το κομβικό σημείο που βρίσκεται η χώρα έχοντας στην πλάτη της τρία-τέσσερα μνημόνια, βιώνοντας την ποιο σκληρή λιτότητα και έχοντας απωλέσει τα περισσότερα από τα δικαιώματά της και κεκτημένα της έχουμε δύο επιλογές.

Η μία λέγεται αξιοκρατία.

Επιλογή ικανών και άξιων, επιλογή των αξιότερων ανάμεσά μας για τις πιο υπεύθυνες θέσεις. Όχι μέσα από κομματικά διορισμένες επιτροπές, που βαθαίνουν τη διαπλοκή, τη διαφθορά και μας υποβιβάζουν διαρκώς. Όλα τα υποτιθέμενα αντικειμενικά κριτήρια, που τόλμησαν να εφαρμοστούν δεν έχουν να επιδείξουν την παραμικρή επιτυχία, όλες οι ανεξάρτητες αρχές τύπου ΑΣΕΠ καμιά επιτυχία δεν πιστώνονται, καμιά νίκη δεν έχουν να επιδείξουν οι ανεξάρτητοι οργανισμοί, καμιά προσφορά προς όφελος της κοινωνίας και των λίγων που μόνο όπλο είχαν, υποτίθεται, μέχρι σήμερα ήταν ή επένδυση στη γνώση. Όλα αυτά δυστυχώς δεν αποτελούν ένδειξη ή εχέγγυο πως έχεις να κάνεις με τίμιο άνθρωπο. Γι’ αυτό και ο δημόσιος τομέας μας, που είναι ο καθρέφτης κάθε κράτους παραμένει στις πρώτες θέσεις με την υψηλότερη διαφθορά. Αυτό είναι αποκλειστικά θέμα παιδείας. Μόνο έτσι φτιάχνεις ένα εξαιρετικό κράτος που δημιουργεί τις προϋποθέσεις για σοβαρές επενδύσεις, που ενθαρρύνει την παραγωγή πλούτου χωρίς υποβαθμίσεις, απαξιώσεις και εξευτελισμούς. Έτσι κτίζεις ένα κράτος σοβαρό με θεσμούς και υπηρεσίες που σέβονται τον πολίτη και δεν τον κυνηγούν. Που τελικά αναδεικνύουν την χώρα.

Η άλλη επιλογή είναι να βάλουμε ένα πρόβατο ως έμβλημά μας και να συνεχίσουμε σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Σε αυτή την περίπτωση, μια θέση στον 3ο κόσμο είναι εξασφαλισμένη και δεν είναι μια εικόνα από το μακρινό μέλλον.-
Θόδωρος Η. Ψαλλίδας

Δορυς-Doris

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *