Facebooktwitterlinkedinmail

Ο Όσκαρ Φίνγκαλ Ο’ Φλάερτυ Ουίλς Ουάιλντ γεννήθηκε στο Δουβλίνο το 1854. Σπούδασε στο Trinity College του Δουβλίνου, κι αμέσως έπειτα στην Οξφόρδη. Η πρώτη του ποιητική συλλογή κυκλοφόρησε το 1881

Aργότερα, μετά το γάμο του με την Κόνστανς Λόυντ (1884), δημοσίευσε μια σειρά από παιδικά παραμύθια. “Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέη” είδε το φως της δημοσιότητας το 1891, αλλά η πρώτη μεγάλη επιτυχία για τον Ουάιλντ έμελλε να προέλθει από το θέατρο, με τη “Βεντάλια της Λαίδης Γουίντερμηρ” (1892). Ακολούθησαν άλλα τρία θεατρικά έργα: “Μια γυναίκα χωρίς σημασία”, “Ο ιδανικός σύζυγος” και “Η σημασία του να είσαι τίμιος”, ενώ το τέταρτο, “Η Σαλώμη”, απαγορεύτηκε στην Αγγλία και δημοσιεύτηκε στη Γαλλία το 1893. Το 1895 καταδικάστηκε σε δύο χρόνια καταναγκαστικά έργα με την κατηγορία της ομοφυλοφιλίας. Από τη θητεία του στη φυλακή γεννήθηκαν τα δύο αριστουργήματά του, “Η μπαλάντα της φυλακής του Ρήντιγκ” και το “De Profundis”. Μετά την αποφυλάκισή του το 1897, εγκαταστάθηκε οριστικά στο Παρίσι, ως το θάνατό του το 1900.

Ο Όσκαρ Ουάιλντ ήταν αναμφίβολα ο μάστορας της αυτοπροβολής. «Ξύπνησα τη φαντασία του αιώνα μου έτσι ώστε να πλάσει μύθους και θρύλους για μένα», έγραψε στο Ντε Προφούντις, και τράφηκε λαίμαργα με όλη τη δημοσιότητα – καλή και κακή – που του χάρισε ο Τύπος. Πάνω απ’ όλα όμως, μ’ εκείνη την τάση μοντερνισμού που χαρακτήριζε ιδιαίτερα τη ζωή και τα έργα του, κατάλαβε τη δύναμη της εικόνας στην εκστρατεία του για την αυτοπροβολή του. Από τις πρώτες μέρες στην Οξφόρδη φωτογραφιζόταν, ντυμένος με φανταχτερά κοστούμια τελευταίας μόδας. Αργότερα, στην Αμερική, θα αναθέσει στον καλύτερο πορτρετίστα της Νέας Υόρκης, να τον φωτογραφίσει με το γούνινο παλτό και το βελούδινο κοστούμι του. Η περιοδεία στην Αμερική γέννησε ντουζίνες γελοιογραφιών. Στο Λεύκωμα Όσκαρ Ουάιλντ δημοσιεύονται πολλές απ’ αυτές, καθώς και φωτογραφίες από τα οικογενειακά αρχεία. Υπάρχουν επίσης σπάνια στιγμιότυπα των τελευταίων χρόνων του Όσκαρ στην Ιταλία, τραβηγμένα με τη δική του φωτογραφική μηχανή. Ο Ουάιλντ γράφει το 1900 σε μια επιστολή του: «Οι φωτογραφίες μου είναι τόσο καλές τώρα, που στις στιγμές της κατάθλιψης νομίζω πως προοριζόμουν να γίνω φωτογράφος. Όμως θα απαλλαγώ από τούτη τη διάθεση και ξέρω πως ήμουν πλασμένος για πιο τρομερά πράγματα των οποίων ένα σημαντικό στοιχείο είναι η λάμψη»

Μερικά αποφθέγματα του:

Είμαστε όλοι βρόμικοι, όμως μερικοί απο εμάς κοιτάζουμε τ’ άστρα.

“Είναι λυπηρό να το σκέφτεται κανείς , αλλά η μεγαλοφυΐα διαρκεί περισσότερο από την ομορφιά.”

“Είναι παράλογο να διαιρεθούν οι άνθρωποι σε καλούς και κακούς. Οι άνθρωποι είναι είτε γοητευτικοί είτε κουραστικοί.”

“Εκτιμώ τους ανθρώπους περισσότερο από τις αρχές, ενώ δεν υπάρχει τίποτα που να συμπαθώ περισσότερο από τους ανθρώπους χωρίς αρχές.”

“Η απομίμηση είναι ο φόρος που πληρώνει η μετριότητα στην ιδιοφυΐα.”