Τι κι αν σήμερα δεν έχεις να φας. Τι κι αν σήμερα δεν έχεις δουλειά. Τι κι αν τα παιδιά σου κατοικοεδρεύουν λόγω κρίσης εδώ και χρόνια στο εξωτερικό. Τώρα που διαβάζεις αν δεν έχεις να φας, αν δεν είσαι κουρασμένος (από το μεροκάματο του τρόμου), μην ασχολείσαι μαζί μου, μη με διαβάζεις. Αν σε τρελάνουν σκέψεις του τύπου: «αύριο θα βρω δουλειά. Δεν έχω τα λεφτά για τη ΔΕΗ και την τράπεζα. Φοβάμαι…», μην σε παίρνει από κάτω. Θυμήσου τι όμορφα πέρασες χτες που βγήκες με τον ήλιο ντάλα και βροντοφώναξες για την Ελληνικότητα της Μακεδονίας. Να φωνάξεις, γιατί τον τελευταίο καιρό, τα τελευταία χρόνια μονίμως σιωπάς.  Έτσι δεν είναι; Για την Μακεδονίας ρε γαμώτο…!

Αντί να κοιτάξεις το σήμερα, γιατί αύριο μπορεί να μην υπάρχει ούτε σήμερα, ούτε αύριο ξαναγυρίζεις στην ασφάλεια του καναπέως παρέα με όλα αυτά που έχεις μέσα σου, που τα επιτρέπεις να σε βάλουν από κάτω. Έτσι, με σηκωμένο το μπόι σου φωνάζοντας πως η Μακεδονία είναι Ελληνική, (μωρέ τι μας λες, δεν το ξέρουμε τούτο) γιατί …. δεν φωνάζεις πως τα Σκόπια δεν είναι Ελληνικά; Ε; Γιατί δεν φωνάζεις ένα σύνθημα για όλους τους πολιτικούς σου ταγούς που σε εκμεταλλεύτηκαν, σου είπαν ψέματα, σε εξαπάτησαν λαο διαπραγματεύονται το όνομα της γείτονος χώρας.

Άλλαξε τους λογισμούς σου, γύρνα στην πραγματικότητα κι όλα θα τα δεις αλλιώς. Υπάρχουν τόσοι θετικοί λογισμοί μέσα στην φωτεινή πλευρά της ψυχής σου που μπορείς να πάρεις ελπίδα, δύναμη και κουράγιο! Μόνο το καλό είναι  εκείνο που σε γαληνεύει. Μάθε να λες γι’ αυτά που έχεις μέσα σου. Μάθε να λες τις αλήθειες σου που δεν τολμάς ούτε στον καθρέφτη να παραδεχτείς. Αντί να φωνάζεις στις πλατείες και στα συλλαλητήρια προσπάθησε, τόλμησε να επικοινωνείς με έναν άνθρωπο που αγαπάς και να μοιραστείς μαζί του την χαρά σου ή να ακούσεις τον δικό του πόνο. Αυτά όλα, με τα οποία εμπότισαν το μυαλό σου και την ψυχή σου αν και αυτονόητα τα κρατάς μέσα σου, γίνονται δηλητήριο, φαρμακώνουν την ψυχή σου και στο τέλος σε ταλαιπωρούν και αρρωσταίνουν, μην το λησμονάς αυτό.

Μεγάλωσες, μα ξέχασες το παιδάκι μέσα σου, το αμέλησες και μάλιστα αδιαφορείς γι’ αυτό προκλητικά. Το παιδί μέσα μας πολεμά. Ποτέ κάποιο παιδί δεν αγωνιά: «Τι θα κάνω αύριο;». Ζει τη στιγμή! Ζει το τώρα. Νοιάζεσαι δήθεν, για το μέλλον των παιδιών σου αδιαφορώντας για το σήμερά τους. Σκέφτεσαι τα χρήματα που έχεις στην τράπεζα ή αυτά που πρέπει να συγκεντρώσεις για το δάνειο για το σπίτι, για τα έξοδα, για το αυτοκίνητο. Όλα αυτά, σωστά σε ταλαιπωρούν αλλά όχι, που να σε διαλύουν κιόλας. Δεν πρέπει να διαλυθείς.

Μάθε να λες «ευχαριστώ», ν’ ανοίγεις τα χέρια σου προς τον ουρανό, η λύση για το σκοτάδι της γης δεν είναι ζούμε με αυτό, αλλά να παλεύουμε διαρκώς μαζί του ώστε να επικρατήσει το φως. Τούτο είναι λύση. Υπάρχουν τόσοι άνθρωποι γύρω μας που μας αγαπούν και όμως επικρατεί απελπισία; Το καλό, η αγάπη στη ζωή μας φέρνει την ελπίδα. Ότι μας πονά δεν μπορούμε με τίποτα να το δούμε αλλιώς. Ο εθισμό και ην συνήθεια στην κατήφεια και τη μιζέρια μας κυριεύει. Γίναμε κομμάτια μιας μάζας που φωνάζει αλλά κι όχι γρανάζια μιας μηχανής που λειτουργεί για το καλό. Κοιτάμε σαν χάνοι όποιον μας μιλάει για ελπίδα και κουράγιο. Μιλάμε διαρκώς δίχως να δίνουμε βάση αν και ποιος μας ακούει. Αντιστεκόμαστε σε όλα, ακόμη και στη χαρά. Ακόμη κι αν μπορούμε να χαρούμε, επιλέγουμε κάτι να μας απογοητεύσει, κάτι δυσάρεστο που μας είναι συνηθισμένο και βολικό. Δεν πιστεύουμε πλέον στη χαρά δεν την θέλουμε, δεν δεχόμαστε ότι όλα μπορεί να  πάνε καλά στη ζωή, το δεχόμαστε αν αφορά πρώτα – πρώτα τη δική μας ζωή και σε δεύτερη μοίρα των άλλων. Θα μας πάρουν την Μακεδονία, θα μας κόψουν τις συντάξεις, θα βγούμε από τα μνημόνια και λοιπόν, τι θα αλλάξει, τι θα είναι διαφορετικό. ΤΙΠΟΤΑ.

Στενοχωριέσαι και δεν βλέπεις το καλό που ακόμη και λιγότερο καλό μας κατευθύνει να χαιρόμαστε.

Θεόδωρος Ψαλλίδας

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *