Η σκυλοφιλία είναι απόλυτη και σώψυχη ταύτιση. Όποιος
πενθεί για το σκύλο του, πενθεί για τηνπροαπώλεια του εαυτού του. Xάνει ένα
μύχιο στοιχείο του εαυτού του το οποίο ασυνειδήτως είχε επενδυθεί στη σκυλίσια
παρουσία.Όταν εξημερώθηκε το σκυλί και έγινε κατοικίδιο “έπεσαν”
τα αυτιά του, έγραφε ο Δαρβίνος. Σοφή παρατήρηση, ειδικά για όσους έζησαν
στις επαρχίες, κοντά σε ζωντανά και σε κοπάδια. Το κυνηγιάρικο σκυλί, ο μολοσσός
που φυλάει τα πρόβατα είναι ζωντανό ραντάρ, πρωτόγονος και ως εκ τούτου
ατόφιος. Ο βοσκός δεν βάζει το σκυλί στο σπίτι, το σέβεται αλλά δεν το βλέπει
ποτέ σαν μέρος του οίκου.
Στην πόλη όμως ο σκύλος απώλεσε την επαφή με τη φύση
και τον πρωτόγονο εαυτό του, στερήθηκετους άγριους σκυλοκαβγάδες, το κυνήγι
του λαγού και του τσάκαλου, ήρθε πιο κοντά στον άνθρωπο και απομακρύνθηκε
από το παρελθόν του πού υπέκρυπτε πάντα
κάτι το λυκίσιο και το αδάμαστο.


Ένας φίλος γιατρός, έμπειρος στα τετράποδα, έχει
δική του πατέντα: “η γάτα είναι ένα κομμάτι κρέας, άφιλη, εγωπαθής, αντίθετα
ο σκύλος είναι άνθρωπος με τρίχωμα και με τέσσερα πόδια! Κοντά στο σκύλο γίνεσαι
περισσότερο άνθρωπος!” Η σκυλοσυντροφιά ανακαλύπτει διαφορετικά όχι μόνο το
σκύλο αλλά και την ίδια τη ζωή. Αξίζει λοιπόν να προσέξουμε αυτήν τη διαχεόμενη
ζωοφιλία που δεν είναι βίτσιο, χούι,παραξενιά παρά συναισθηματική εκλέπτυνση
χωρίς εμφανές όριο.
Ο “κάτοχος” του σκύλου πριν απ’ όλα κατέχει ένα προνόμιο
το τετράποδο, αγορασμένο σε μικρή ηλικία,αναγνωρίζει από νωρίς τον αφέντη του
και αφοσιώνεται. Μπορεί να παίζει με όλους, αλλά μόνο ο “ένας” ταράζει τα
σωθικά του. Τον αναγνωρίζει, τον διαισθάνεται από απόσταση, ενίοτε τείνει
να σπάσει την αλυσίδα του για να τον προϋπαντήσει.
Χωρίς υπερβολή,δεν υπάρχει κάτοχος σκύλου που να μην
πιστεύει σθεναρά ότι μέσα στο τεράποδό του κρύβεται υπέροχα παγιδευμένο κάτι
το βαθύτατα ανθρώπινο. Το ίδιο βέβαια μπορούμε να πούμε για τους κατόχους
αλόγων, δελφινιών, περιστεριών ή αετών.
Ωστόσο το μέγεθος και το φυσικό στοιχείο αποτελούν φραγή. Τα πετούμενα ανήκουν
στον αιθέρα, το άλογο ανήκει στο μέγεθός του, ενώ ο σκύλος -μόνο αυτός- δίνει την
εντύπωση ότι κάποια σπάνια συμπάθεια είναι διαλυμένη στο αίμα του.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *