Facebooktwitterlinkedinmail

Από ότι φαίνεται μέχρι τώρα είμαστε στο ποιο  κρίσιμο σταυροδρόμι. Η πανδημία επιμένει, και θα επιμένει όπως δείχνουν και τα νέα που έρχονται από το εξωτερικό. Το εμβόλιο ναι μεν έχει ανοίξει δρόμους ελπίδας για την ανθρωπότητα, αλλά θα χρειαστεί καιρός ώστε όντως να συμβάλει τα αναμενόμενο στο τέλος της πανδημίας.  Μέχρι τότε θα πρέπει να προσέχουμε και να υπομείνουμε τα περιοριστικά μέτρα. Μέτρα που και κόστος κοινωνικό και οικονομικό έχουν και επιφέρουν αναπόφευκτη κούραση στον κόσμο που λαχταρά τη στιγμή να πάρει πίσω τη ζωή του.

Εδώ είναι που χρειάζεται ψυχραιμία, σύνεση και σχέδιο. Ο πανικός όσο και η υπεραισιοδοξία δεν βοηθούν σε τίποτα. Η ενημέρωσή μας πλέον μόνο ελλιπής δεν είναι, σε κάθε σπίτι κι ένας γιατρός, ένας επιδημιολόγος, ένας ψυχολόγος, ένας ειδικός περισσότερο ειδικός από τους ειδικούς.

Αυτό που οφείλει η κάθε κυβέρνηση πλέον είναι σαφής και ειλικρινής ενημέρωση για το ποια θα είναι τα επόμενα βήματα και πώς θα προχωρήσουμε από εδώ και πέρα. Είναι μέγα λάθος να πιστεύουμε ότι η κοινωνία δεν μπορεί να καταλάβει και άρα θα πρέπει να της σερβίρουμε την αλήθεια «με δόσεις». Η ειλικρίνεια και η λογική της αλήθειας μπορεί να βοηθήσει. Και αυτό χρίζει πρώτα από όλα κατανόηση και των αναγκών των ανθρώπων και της αγωνίας τους που υπομένουν μήνες τώρα σχεδόν ένα χρόνο δηλαδή.

Είναι εύκολο και γίνεται κατά κόρον η στοχοποίηση ομάδων, για παράδειγμα, να παρουσιάζουμε τους πιστούς ως «ανεύθυνους». Δεν πρέπει λοιπόν να παραβλέπουμε πόσο μεγάλη υπαρξιακή ανάγκη είναι η πίστη για πολλούς ανθρώπους και πόσο οδυνηρό είναι γι’ αυτούς να μην μπορούν να πάνε σε λατρευτικούς χώρους αλλά ως εκεί γίνεται απολύτως κατανοητό. Το πράγμα ξεφεύγει όταν η στοχοποίηση της Εκκλησίας ως του μεγαλύτερου προβλήματος στην πανδημία από τη μια και οι ακραίες, μεμονωμένες δηλώσεις ιερωμένων, που τροφοδότησαν δυστυχώς το ρεύμα των «ψεκασμένων» και το πράγμα δεν συμμαζεύεται που να γυρίσει ο κόσμος ανάποδα.

Τέτοιες πρακτικές σίγουρα πρέπει να μην λαμβάνονται σοβαρά. Το ίδιο και όταν ορισμένοι κάνουν το λάθος να πιστεύουν ότι πρέπει να αντιπαραθέτουν τη θρησκεία στην επιστήμη.

Όμως, σε γενικές γραμμές θα ήταν τεράστιο ψέμα να πούμε ότι εάν υπονομεύτηκε από κάπου η μάχη κατά της πανδημίας ήταν από την Εκκλησία ή τους πιστούς, ιδιαίτερα τώρα που χρειάζεται η κινητοποίηση της κοινωνίας και η αλληλεγγύη, η Εκκλησία έχει να παίξει τον ρόλο της και γιατί όχι να υποδείξει πρακτικές. Άλλωστε, οι τοποθετήσεις μέχρι σήμερα της επίσημης  Εκκλησίας δείχνουν ότι αναζητά τη χρυσή τομή ανάμεσα στο να επιτελέσει τον πνευματικό της ρόλο και να μην εκθέσει τους πιστούς σε κίνδυνο.

Αν μου πει κάποιος πως το χέρι του Παπανικολάου ή όποιων άλλων εφευρετών ανακάλυψαν τα εμβόλια για ασθένειες που κατατρώγαν τον πληθυσμό της γης καυτά χιλιάδες δεν το ευλόγησε ο Θεός ορισμένων αρνητών τότε σταματάω εδώ.  Αλήθεια δεν έχω κανένα πρόβλημα να μιλήσουμε για τον χωρισμό Εκκλησίας και Κράτους αν αυτό αποτελέσει  στοιχείο εκσυγχρονισμού. Συμφωνώ με όσους λένε ότι η Εκκλησία δεν μπορεί να υπαγορεύει πολιτική σε ζητήματα που αφορούν τα δικαιώματα ή την παιδεία.

Όλα αυτά δεν αναιρούν ότι εν μέσω μιας πανδημίας δεν έχει κανένα νόημα να ψάχνεις για «εχθρούς». Σε μια μάχη, σε κάθε μάχη θες συμμάχους και συνοδοιπόρους όχι αντιπάλους.

Γι’ αυτό και χρειάζεται ψυχραιμία (από όλες τις πλευρές) σχέδιο, γνώση, συνεννόηση, κοινός στόχος και κοινή προσπάθεια.

Ο αγώνας κατά του κορονοϊού είναι δρόμος αντοχής και είναι μπροστά μας δεν χρειάζεται λοιπόν να σπαταλάμε δυνάμεις.-

 

Δορυς/Doris, Κατερίνη 6-1-2021