Αυτή τη φορά ο Αντώνης Σαμαράς πετάει χωρίς περιστροφές το γάντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Το περιεχόμενο της χθεσινής ομιλίας του δεν αφήνει καμιά αμφιβολία για τους προσωπικούς πολιτικούς στόχους που έχει θέσει ο πρώην πρωθυπουργός, αδιαφορώντας αν θα έρθει σε σύγκρουση με την επίσημη γραμμή του σημερινού αρχηγού του.

Με την υιοθέτηση της ρατσιστικής ρητορικής κατά των «λαθρομεταναστών», την απειλή αναστήλωσης του «φράχτη του Εβρου» και την επαναφορά της αποτυχημένης προεκλογικής ατζέντας του 2012, ο Αντ. Σαμαράς ουσιαστικά υποχρεώνει τον Κυρ. Μητσοτάκη να πάρει θέση σε ένα σκληρό δίλημμα.

Ο πρόεδρος της Ν.Δ. καλείται να συνταχθεί με τις απόψεις του προκατόχου του, με τίμημα την απομάκρυνσή του από τις ιδέες και τις αξίες του ευρωπαϊκού φιλελευθερισμού.

Ακόμα πιο έντονη υπήρξε η πρόκληση Σαμαρά προς τον πρόεδρό του για το Μακεδονικό, εφόσον διατύπωσε ανοιχτά την αντίθεσή του με τη λεγόμενη «εθνική γραμμή».

Η επιστροφή Σαμαρά στη γραμμή του 1992 υποχρεώνει τον κ. Μητσοτάκη να ζήσει όσα έζησε ο πατέρας του από τον ίδιο εσωκομματικό αντίπαλο.

Πώς είναι δυνατόν να επιμένει ο κ. Μητσοτάκης στην καταγγελία της κυβέρνησης για τη διγλωσσία που προκαλείται στο εσωτερικό της γύρω από το Μακεδονικό από την παρουσία του κ. Καμμένου, όταν έχει πλέον και αυτός να αντιμετωπίσει στο εσωτερικό της δικής του παράταξης μια ταυτόσημη περίπτωση;

Το χειρότερο για τον κ. Μητσοτάκη είναι ότι ο δικός του «Καμμένος», δηλαδή ο Σαμαράς, είναι ισχυρότερος στους εσωκομματικούς συσχετισμούς από ό,τι οι ΑΝ.ΕΛΛ. σε σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ. Κάθε μέρα, μάλιστα, όσο ο κ. Μητσοτάκης φαίνεται πρόθυμος να υποχωρήσει κι άλλο, η ακροδεξιά πτέρυγα της Ν.Δ. ενισχύεται περισσότερο.

Τελευταίο κρούσμα προς αυτή την κατεύθυνση, τα όσα μάθαμε για τη διδασκαλία περί αρίας ελληνικής φυλής προ 13 εκατ. ετών που διδάσκονταν στην «Ελληνική Αγωγή» οι μαθητές-πελάτες του κ. Γεωργιάδη.

Το δίλημμα πλέον για τον κ. Μητσοτάκη είναι κρίσιμο και για τον ίδιο και για τη χώρα. Θα επιτρέψει ο πρόεδρος της Ν.Δ. να αλωθεί το κόμμα του από τη μισαλλόδοξη Ακροδεξιά, μόνο και μόνο για να εξασφαλίσει ο ίδιος την προοπτική της πρωθυπουργικής καρέκλας; Και, αν τα καταφέρει, ποιους θα έχει δίπλα του να κυβερνούν;

efsyn

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *