Μνημόνιο ή  μνημόσυνο; Τα μνημόσυνα σηματοδοτούν κάτι που πέθανε, αυτό ζούμε τη μεταθανάτια εποχή. Πόσοι άνθρωποι έχουν αυτοκτονήσει, πόσες άτυπες αρρώστιες ντυμένες με το πέπλο του άγχους, δε συνέβαλαν να χαθούν ζωές, πόσες αξιοπρέπειες πετάχτηκαν στον Καιάδα σαν κάτι μίζερο, πως η έλλειψη αξιοπρέπειας έγινε τρόπος ζωής, πως η ελεημοσύνη ονομάστηκε αλληλεγγύη.  Κάποτε τα μνημόσυνα τελειώνουν ,μα η ζωή συνεχίζεται για αυτούς που μένουν πίσω, το κλάμα έφυγε και μαζί του όλα τα παραπάνω, προσαρμογή στην έλλειψη. Ίσως να έμειναν κάποιες θύμησες αλλά και αυτές σιγά-σιγά θα σβήσουν, το χρέος θα θεριέψει και πάλι ,το έχουμε δει το έργο. Αλλά θα έχουμε μείνει Ευρωπαίοι. Και πάλι από την αρχή μέχρι το επόμενο μνημόσυνο(μνημόνιο ή όπως και αν το πουν) αφού ο θάνατος της Ελλάδας καραδοκεί σε κάθε γωνία. Όμως υπάρχουν φωνές που προσπαθούν να μας ξυπνήσουν, αλλά ποιος τις ακούει, να θυμηθούμε την εποχή Σημίτη ,να θυμηθούμε τους ολυμπιακούς του 2004, θυμάται κανείς τον Φίλιππα Συρίγο, να θυμηθούμε τους δανεισμούς και την εξολόθρευση των αγροτών, τα καινούργια αυτοκίνητα τα βρώμικα χέρια των πολιτευτών που με τόση χαρά μάθαμε να γλείφουμε μήπως και το κόκκαλο που πετάξει σε μας πέσει για να το γλείψουμε . Δημιουργήσαμε κλουβιά όχι μόνο για σώματα αλλά και για μυαλά, όσο μικρότερο το μυαλό κάνει την κίνηση μέσα στο κλουβί πιο άνετη ,όσο μεγαλύτερο το μυαλό  συνθλίβεται πάνω στα σίδερα.Απαγορεύονται διά ροπάλου οι σκεπτόμενοι άνθρωποι, γλείφτες χρειάζονται και όχι ελεύθεροι άνθρωποι, έτσι λειτουργεί το σύστημα των πολλών γραφείων τελετών για τα μνημόσυνα ( μνημόνια ) που πέρασαν, αλλά και για αυτά που θα έρθουν.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *