Facebooktwitterlinkedinmail

Το φιάσκο με τις τεράστιες μάσκες που μοιράστηκαν στα παιδιά δείχνει ακριβώς πόσο σοβαρά λαμβάνονται ορισμένες αποφάσεις όταν έχουμε να κάνουμε με ένα τόσο σοβαρό ζήτημα.

Η έναρξη της σχολικής χρονιάς έπρεπε να είχε στείλει το μήνυμα ότι μπορούμε να ανοίξουμε τα σχολεία με ασφάλεια, ώστε να δείξουμε ότι μπορούμε να παλεύουμε ενάντια στην πανδημία χωρίς να ακυρώνουμε ζωτικές κοινωνικές δραστηριότητες. Αντί, γι’ αυτό η φετινή σχολική χρονιά ξεκίνησε με ένα φιάσκο. Το φιάσκο με τις μάσκες.

Πολλά παιδιά έλαβαν μάσκες που ήταν πολύ μεγάλες και κατά συνέπεια άχρηστε, στη πορεία της μέρας ανακαλύψαμε ότι υπάρχει εξήγηση για αυτό. Όταν δόθηκαν οι προδιαγραφές για αυτές τις μάσκες, δεν διευκρινίστηκε ότι το μέγεθος του υφάσματος ήταν το μέγεθος πριν από τη συρραφή και όχι το τελικό μέγεθος. Δηλαδή, όλο το καλοκαίρι συζητάγαμε να ανοίξουν τα σχολεία, γιατί θα ήταν τεράστια κοινωνική καταστροφή να υπάρξει χαμένη σχολική χρονιά. Όλο το καλοκαίρι σσυζητάγαμε για το πώς θα ανοίξουν τα σχολεία με ασφάλεια, ώστε να αποφύγουμε αυξημένη διασπορά του ιού και να μην κινδυνεύσουν οι ευπαθείς συνάνθρωποί μας.

Και είχαμε καταλήξει ότι το κλειδί είναι η μάσκα. Δώσαμε και μάχη για να στηρίξουμε τη χρήση της μάσκα ενάντια σε όλους τους «ψεκασμένους» και τους “covidiots” που έκαναν πόλεμο στη μάσκα.Και είπαμε κιόλας ότι επειδή θα είναι υποχρεωτική η μάσκα, θα πρέπει να την παρέχει η Πολιτεία, γιατί τα μέσα προστασίας δεν είναι «ατομική ευθύνη». Και γι’ αυτό ξεκίνησε μια προσπάθεια να παραχθούν μεγάλες ποσότητες από μάσκες με τις σωστές προδιαγραφές.

Και φτάνουμε στο χθες και στο σήμερα και καταλήγουμε δυστυχώς στο τραγικό συμπέρασμα ότι οι αρμόδιες υπηρεσίες δεν μπόρεσαν να κάνουν το απλούστατο πράγμα που είναι να περιγράψουν ακριβώς τι είδους μάσκες χρειαζόμαστε; Δεν μπόρεσαν να διευκρινίσουν ποιο είναι το αρχικός μέγεθος του υφάσματος και ποιο το μέγεθος μετά τη συρραφή; Είναι δυνατόν;

Μπορώ να κατανοήσω ότι μια κυβέρνηση δεν μπορεί ούτε τον ιό να εξαφανίσει ούτε να πάρει μέτρα που θα προσφέρουν απόλυτη προστασία. Αυτό θα ήταν αδύνατο. Αλλά εκεί που μπορεί να γίνει κάτι, πρέπει να γίνεται σωστά. Δεν είναι δυνατόν να μην μπορούν να περιγράψουν τις προδιαγραφές μιας μάσκας. Ήμαρτον. Έλεος. Και δεν είναι δυνατό αντί να μιλάμε για το πόσο καλά πήγε η εφαρμογή του μέτρου με τις μάσκες, να γίνεται ένα ατέλειωτο τρολάρισμα για τις μάσκες και να ξεφτιλιζόμαστε δημοσίως για το θέμα με τη μάσκες.

Και το πρόβλημα δεν είναι οι μάσκες. Νομίζω ότι το πρόβλημα θα λυθεί γρήγορα.

Το πρόβλημα είναι το μήνυμα που πήγε στην κοινωνία. Το κράτος ζητάει από την κοινωνία να αλλάξει ριζικά τον τρόπο ζωής, να δεχτεί περιορισμούς, να υποστεί ένα πραγματικό κοινωνικό κόστος από τα μέτρα για την πανδημία, να συμμορφωθεί με πράγματα που κανονικά δεν θα έκανε, τότε θα πρέπει και το κράτος να δείχνει και να είναι σοβαρότητα.

Όση σοβαρότητα επέδειξε η κυβέρνηση κατά τοπ πρώτο κύμα του κορονοϊού, στην υπόθεση με τις μάσκες μόνο σοβαρότητα δεν επιδείχθηκε και τα έχασε όλα.

Και ας μη πει κανείς ότι «σιγά, τι έγινε». Γιατί από τέτοια φαινομενικά μικρά ατοπήματα αρχίζει η κοινωνία να αμφισβητεί ότι υπάρχει σχέδιο και σοβαρότητα.

Γιατί πάνω σε τέτοια ατοπήματα θα πατήσουν οι «αρνητές» για να σπείρουν τις δικές τους «θεωρίες συνωμοσίας». Γιατί τέτοιες καταστάσεις απλώς αυξάνουν το φόβο, που είναι και ο χειρότερος οδηγός. Η κοινωνία δεν περιμένει θαύματα από την κυβέρνηση σε σχέση με την πανδημία, σοβαρότητα περιμένει και κυρίως όχι τέτοια καραγκιοζιλίκια.-

Δορυς/Doris, Κατερίνη 15-9-2020