Facebooktwitterlinkedinmail

Πολιτική συζήτηση και συνάντηση με τα νέα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ ΠΙΕΡΙΑΣ στο Πνευματικό Κέντρο Κατερίνης στο πλαίσιο της εκστρατείας “Πάρε τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στα χέρια σου”.

Νίκος Βούτσης:

Πρέπει να υπάρξει μία νέα ελπίδα, μία νέα ταυτότητα, μία νέα δυναμική, μία νέα έμπνευση μέσα στην κοινωνία. Μαζί με την κοινωνία θα προχωρήσουμε, πιεζόμενοι σε μία σχέση έντασης για να δημιουργήσουμε τομές και ρήξεις.

– Έχουμε μπει σε έναν οδικό χάρτη που θα οδηγήσει σε λίγους μήνες στον νέο ΣΥΡΙΖΑ, σε μία τομή μέσα στη συνέχεια. Γιατί όμως θέλουμε και είναι υποχρέωσή μας να προσπαθήσουμε να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ ένα όσο πιο δυνατό, μαζικό πολιτικό κόμμα; Είμαστε σε μία φάση που η χώρα βγαίνει μετά από μία δεκαετή κρίση με τις φοβίες που δημιούργησε αυτή η κρίση. Πάνω σε αυτές τις φοβίες επένδυσαν και ανατροφοδότησαν με τις πολιτικές τους οι κυρίαρχες δυνάμεις που χρεοκόπησαν τη χώρα. Εκεί επένδυσαν τακτικίστικα, λαϊκίστικα, ανεύθυνα, ανήθικα. Κι αυτό το έκαναν σε πολύ κρίσιμα ζητήματα όπως οι Πρέσπες, το προσφυγικό-μεταναστευτικό, στα οποία τώρα επιστρέφουν πάνω τους τα τέρατα που οι ίδιοι δημιούργησαν.
Θυμάστε ότι πριν από 2 χρόνια είχαμε θέσει το ερώτημα ποια χώρα θέλουμε βγαίνοντας από τα μνημόνια; Θέλουμε μια χώρα φοβισμένη, Ελλάς Ελλήνων χριστιανών ή θα είναι μια χώρα παραγωγική, εξωστρεφής με ελπίδα; Βρισκόμαστε λοιπόν σε ένα άκρως επικίνδυνο σημείο. Μπορεί αυτή η νεοσυντηρητική λαίλαπα που έρχεται από τις νεοφιλελεύθερες κυβερνητικές πολιτικές να ανατροφοδοτηθεί με έναν ενδόμυχο συντηρητισμό της κοινωνίας που ξεκινά από τα κινηματογραφικά φιλμ και τις παρελάσεις και φτάνει μέχρι τις γυναικοκτονίες.
Είναι μεγάλα και ανοικτά ζητήματα πέραν της οικονομίας.
– Άρα λοιπόν όταν λέμε πως θέλουμε ένα κόμμα κοινωνικά γειωμένο το θέλουμε όχι για έναν δικομματισμό της ύστερης μεταπολίτευσης, με δύο συστημικά κόμμα αλλά γιατί πρόκειται για δύο μορφοποιήσεις εξαιρετικά αντίθετες κοινωνικοταξικά, μιλάμε για την Αριστερά απέναντι στη Δεξιά.. Γι’ αυτό χρειάζεται και είναι απαραίτητη μία ηγεμονία στην κοινωνία, ένα κόμμα μαζικό με κοινωνική γείωση και κοινωνική υποστήριξη.
– Μήπως όμως αυτό μας χρειάζεται και για έναν επιπλέον λόγο; Μέσα από όλη αυτήν την καταστροφή και τη χρεοκοπία της χώρας, χρεοκόπησαν και τα παραδοσιακά κινήματα. Εργατικά κινήματα, κοινωνικά, δημοσιοϋπαλληλικά κινήματα. Τα νέα κινήματα που είχαν την άνθισή τους, το οικολογικό, το γυναικείο, το νεολαιίστικο, το φοιτητικό κίνημα, αυτά τα οποία ζήσαμε τις προηγούμενες δεκαετίες, καθηλώθηκαν. Οι περισσότερες ηγεσίες τους και ιδιαίτερα του εργατικού και δημοσιοϋπαλληλικού κινήματος έχουν πλήρως απαξιωθεί, όπως και ο συνδικαλισμός.
Εμείς άρα έχουμε την υποχρέωση και την επιπλέον ευθύνη μέσα από μία νέα μαζική παρουσία του νέου κόμματος, του νέου-ΣΥΡΙΖΑ να αναζωογονήσουμε, να δώσουμε νέα ταυτότητα, ελπίδα και μέλλον σε αυτά τα κινήματα, σ’ αυτούς τους μαζικούς χώρους.
Πρέπει να υπάρξει μία νέα ελπίδα, μία νέα ταυτότητα, μία νέα δυναμική, μία νέα έμπνευση μέσα στην κοινωνία. Μαζί με την κοινωνία θα προχωρήσουμε, πιεζόμενοι σε μία σχέση έντασης για να δημιουργήσουμε τομές και ρήξεις