Facebooktwitterlinkedinmail

Μέσα από όλο αυτό το πανηγυράκι και τον ντόρο που αφήνει πίσω του κάθε τέτοια εκδήλωση, όπως οι παρελάσεις, ο λαός αντιλαμβάνεται την ατομικότητά του και τη θέση του απέναντι στο υπόλοιπο κόσμο σε όλο τον κόσμο ανεξαιρέτως. Το να λες να σταματήσουν οι παρελάσεις στη συνείδηση του Έλληνα, είναι σα να του λες να καταργηθεί ο εορτασμός του Πάσχα γιατί η Ανάσταση είναι ένα παραμύθι ή γιατί τα δώδεκα ευαγγέλια είναι αντιδραστικά αναγνώσματα.

Πόσος ακόμα εθνικός βίος πρέπει να ξοδευτεί σε παραλογισμούς για να γίνει επιτέλους αντιληπτό ότι στη χώρα μας οι εθνικές, θρησκευτικές, λαϊκές εορτές και  πανηγύρια, πορείες (όπως του Πολυτεχνείου – με την ματωμένη ελληνική σημαία), αλλά και μια σειρά από κοινωνικές εκδηλώσεις (γάμοι, κηδείες, βαφτίσια) εντάσσονται ευρύτερα μέσα στη νεοελληνική λαϊκή παράδοση που συγκροτεί τη νεοελληνική ταυτότητα, το νεοελληνικό κοινό αίσθημα και συναίσθημα. Σύγχρονες  φαμφάρες αποκομμένες από κάθε ίχνος ουσίας και «τελετουργίας», χωρίς καμιά ιερότητα, όλα ισοπεδωμένα με τον πλέον ευτελή τρόπο.

Χρόνια τώρα, η Αριστερά υιοθετεί και βάλλει συστηματικά και στοχευμένα εναντίον των παρελάσεων και των εθνικών επετείων, υποκινουμένη ιδεολογικά από το «μίσος» της ενάντια στην ιδέα του εθνικού- πατριωτικού πνεύματος ή από τον φόβο μην ξημερώσει κάποια στιγμή και δει τω χώρα ντυμένη στα γαλανόλευκα και τίποτα κεφάλια κρεμασμένα σε δημόσια θέα προς γνώση και συμμόρφωση, αντίθετη και πάντοτε απέναντι με την θεολογική, εθνική, πατριωτική εκδοχή, την οποία επικαλείται σε άλλες περιπτώσεις και τελικά αντιτίθεται με την αδελφοσύνη των λαών και την ειρήνη απέναντι στον πόλεμο. Κάτι μου διαφεύγει, κάτι δεν καταλαβαίνω, δεν αντιλαμβάνομαι αλλά που θα πάει θα το πιάσω

Είναι δυστυχώς η ίδια «Αριστερά» που αποθέωνε την επιθετικότητα της Σοβιετικής Ένωσης, που με όχι και τόσο ειρηνικά μέσα προσάρτησε μια σειρά από χώρες και σκορπούσε ρίγη συγκινήσεως και θαυμασμό μέχρι παραλύσεως στη θέα των πιο απόλυτων στρατιωτικών παρελάσεων  που εξέφραζαν την πιο σκληρή έκφραση του στρατοκρατίας και παρέμβασης του στρατού στο πολιτικό και όχι μόνο γίγνεσθαι.

Το εξωφρενικό είναι ότι αυτό που προβάλλεται συστηματικά ως προοδευτική ιδέα και αντίληψη, είναι εντόνως πιο συντηρητικό, πιο αντιδραστικό και σκοταδιστικό από την παράδοση που θέλει να καταργήσει και στις περισσότερες περιπτώσεις είναι και βαθύτατα υποκριτικό. Ας πάρουμε για παράδειγμα τις Ελληνίδες Monty Pythons που συνδύασαν την υψηλή έκφραση θεατρικότητας με το ανατρεπτικό ιδεολογικό μήνυμα και συγκλόνισαν ως δια μαγείας τις πλέον ευαίσθητες καλλιτεχνικές ψυχές των Συριαζαίων. Δεν ξέρω πως θα αισθανόταν όλοι αυτοί που έσπευσαν να εκθειάσουν την ανοησία των κοριτσιών αυτών αν στη θέση τους ήταν οι κόρες τους. Έσπευσαν να την βαφτίσουν πράξη επαναστατική τη στιγμή που το ποιο επαναστατικό που έχουμε δει τους τρεις μήνες που ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στην αντιπολίτευση είναι η απόλυτη σιωπή και κουλαμάρα.

Η παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, πριν από όλα παραπέμπει στην άρνηση (το ΟΧΙ) ενός έθνους να παραδοθεί ταπεινωτικά σε ένα άλλο στις αρχές μιας παγκόσμιας πολεμικής σύγκρουσης. Μια μάχης ενάντια στον φασισμό και τον ολοκληρωτισμό, γιατί το ξεχνάμε αυτό; Δεν εξυμνεί τον πόλεμο αλλά την γενναιότητα ενός λαού, του δικού μας λαού, το πνεύμα αντίστασης, υπεράσπισης και ανάκτησης της εθνικής του ανεξαρτησίας και την ελευθερία του. Πράγματα που σήμερα και δια χειρός ΣΥΡΙΖΑ δυστυχώς παραμένουν ζητούμενα ή έχουν χαθεί οριστικά και αμετάκλητα.

Η χώρα μας δεν διεξήγαγε ένα επιθετικό πόλεμο, αλλά έναν αμυντικό. Στο έπος του 1940 οι παππούδες μας και οι πατεράδες μας υπερασπιστήκαν την εθνική μας ακεραιότητα, τις ελευθερίες μας και το δικαίωμα στην ειρήνη, την ευημερία και την πρόοδο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μας παραδώσουν μια χώρα ελεύθερη, ανεξάρτητη, ακέραια, και μια ζωή απείρως καλύτερη από την δική τους, γεμάτη ιδανικά, ελευθερίες και «ανέσεις». Κυρίως, μας παρέδωσαν μια ζωή με ειρήνη, δίχως πόλεμο. Αν οι συμπαθείς κατά τα άλλα, κοπέλες ήταν επιμελέστερες στα μαθήματά τους όσο και στον ατομικό ακτιβισμό, θα γνώριζαν ότι απολαμβάνουμε την μοναδική περίοδο στην ιστορία τής χώρας, δίχως πόλεμο και εμφυλίους εξ αιτίας αυτού που γελοιοποίησαν οικτρά.

Αν οι δέκα δεσποινίδες ήταν επιμελέστερες στα μαθητικά τους χρόνια, θα γνώριζαν ότι η πιο συντηρητική, σκοταδιστική κι επικίνδυνη έκφραση αντισυστημισμού και αμφισβήτησης, είναι αυτή που θεμελιώνει νέους πειθαναγκασμούς μέσα από μεγαλοϊδεατικές, θεολογικές, μηδενισμούς, ισοπεδωτικές συγκρίσεις, ακραίες και αποκρουστικές απόψεις και παρεμβάσεις για την σωτηρία του κόσμου. Με δυο λόγια, οι εν λόγω δεσποινίδες θέλουν πολύ και μεγάλη προσπάθεια ακόμη να καταβάλουν, μέχρι να γίνουν πραγματικά Monty Pythons…

Ελπίζω στις 17 Νοέμβρη να μην ανεβάσουν την ίδια τραγική και άθλια παράσταση στην επέτειο του Πολυτεχνείου με τη ματωμένη σημαία.-

 

Δορυς/Doris

Κατερίνη 4-11-2019