Συνηθισμένη να οριοθετεί τις εποχές με το πράσινο των λιβαδιών, το καφετί των λόφων και το γκρίζο της θάλασσας, μα κυρίως με τα φεγγάρια, χλωμά της θλίψης, φωτεινά της χαράς ή σκοτεινά του χαμού, αδυνατεί να τις προσδιορίσει στο γκρίζο των πόλεων και το κίτρινο φως των φανοστατών. Ελάχιστα περιθώρια αφήνουν τα διάκενα των οικοδομών για μια λάμψη φεγγαριού, που μόνο καταδέχεται να φιγουράρει στην τζαμαρία του μεγάλου κτιρίου, φενάκη το ίδιο, στην απατηλή ψευδαίσθηση του αντικατοπτρισμού των πραγμάτων. Ψευδαίσθηση… θαρρείς και κάποιος μονιστής θεός, διέγραψε μονομιάς την ύλη, προβάλλοντας το άπιαστο νόημα της ιδέας των πραγμάτων ετούτου του κόσμου…

Συνηθισμένη στο πράσινο και στο καφέ και στο γκρίζο της θάλασσας… Μα όλα σε μια αρμονία συμπαντικής μουσικής που ακυρώνει το χρόνο και σε γυρνάει σε αρχέτυπες ιδέες και εικόνες, πεισματικά πολλαπλασιαζόμενες για να δυσκολεύουν τις κοινωνικές επιταγές.

Πάντα υπάρχει κάποιος ή κάτι για να μας περάσει στην ωριμότητα. Κι είναι ακριβώς η στιγμή που συναντιούνται οι ώρες για να χαράξουν το όριο ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα και να ακυρώσουν το αύριο. Κι αυτό το κάτι για εκείνη ήταν ένα βράδυ με σκοτεινό φεγγάρι που αρνήθηκε για πάντα να γυρίσει στη φωτεινή του πλευρά. Έτσι, έμεινε σε Αόριστο η δική της πραγματικότητα, μέσα σε μια άχρονη του παρόντος πόλη, αφέγγαρη και άχρωμη εποχών.

Παυσίλυπο φεγγάρι δε θα συναντήσει..
Νικολέτα Ανδριανή

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *