Λαϊκός στην πίστα, ροκ στην ζωή

Κάπως έτσι ήταν και η ζωή του Στράτου Διονυσίου στα 56 χρόνια που έζησε, μέχρι το μεσημέρι της Παρασκευής 11 Μαϊου 1990, – ακριβώς πριν από 28 χρόνια – όταν το «η ζωή εδώ τελειώνει, σβήνει το καντήλι μου» έγινε κάτι πολύ περισσότερο από ερμηνεία των στίχων του Λευτέρη Παπαδόπουλου, στα χείλη του. Μία ζωή που μοιράζονταν ανάμεσα στο λαϊκό και στο ροκ.

Το 1973 μια άτυχη στιγμή για τον μεγάλο λαϊκό τραγουδιστή Στράτο
Διονυσίου ή ίσως μια στημένη παγίδα είναι η αιτία για να μπει στις
αγροτικές φυλακές της Τίρυνθας. Η στεναχώρια του είναι τέτοια που μέσα
σε μια νύχτα ασπρίζουν τα μαλλιά του. Η νομοθεσία μπαίνει στην άκρη και
για πρώτη φορά επιτρέπεται να γίνει ηχογράφηση δίσκου μέσα στο σκληρό
περιβάλλον ενός κελιού.
Τα τραγούδια τα έγραψε ο Μ. Πλέσσας με στίχους του Λ. Παπαδόπουλου. Η Columbia μας έδωσε ένα κινητό στούντιο και πήγαμε όλοι μαζί στις φυλακές της Τίρυνθας για την ηχογράφηση. Εκεί να δεις ιστορίες. Κάτσαμε και διαμορφώσαμε την αίθουσα της μουσικής των φυλακών σε στούντιο. Την γεμίσαμε με στρώματα και έτσι κάναμε την ηχογράφηση. Ο Διονυσίου, φυσικά, τα είπε όλα με την μία κι έτσι, ούτε μια μέρα παραπάνω δεν καταφέραμε να καθίσου­με. Ο δίσκος κυκλοφόρησε με τον τίτλο «Πάλι μαζί μας

Ο Στέλιος Καζατζίδης που μίλαγε σπάνια  δήλωσε μετά τον θάνατο του Στράτου:
«Υπήρξε ένας μεγάλος, λαϊκός τραγουδιστής. Στάθηκε για τριάντα ολόκληρα
χρόνια αγωνιστής του κλασικού και αυθεντικού λαϊκού τραγουδιού, που το
υπερασπίσθηκε δυναμικά, σταθερά και με μεγάλη συνέπεια. Το κενό που
αφήνει ο Στράτος Διονυσίου, αυτός ο ακούραστος εργάτης του λαϊκού
τραγουδιού, είναι δυσαναπλήρωτο»

Ο Στράτος Διονυσίου γεννήθηκε στην Νιγρίτα Σερρών το 1935
αλλά την άφησε στα δώδεκα του, όταν έχασε τον πατέρα του. Κατέβηκε στην
Θεσσαλονίκη για να δουλέψει σε διάφορες δουλείες του ποδαριού, από
μικροπωλητής στους δρόμους μέχρι πωλητής λουκουμιών. Μέσα του όμως ήξερε
ότι ήθελε να γίνει τραγουδιστής. Όταν μεγάλωσε λίγο και ξεκίνησε να
πηγαίνει στις ταβέρνες, τραγουδούσε για την παρέα και σιγά σιγά ανέβηκε
στο πάλκο. Σε ένα από αυτά, στο «Φαρίντα» στην Θεσσαλονίκη τον ανακάλυψε
το 1959 η Καίτη Γκρέη η οποία μετά από ένα τσακωμό της με τον
Καζαντζίδη τον έφερε στην Αθήνα να τραγουδάει δίπλα της στον «Αστέρα»
στην Κοκκινιά. Τις επόμενες τρεις δεκαετίες θα συνεργαστεί με συνθέτες
όπως Άκη Πάνου, Καλδάρα, Ρεπάνη, ΠλέσσαΣούκα, Νικολόπουλο, Μουσαφίρη, Πολυκανδιώτη, Χρυσοβέργη, Παπαβασιλείου και θα κάνει μοναδικές επιτυχίες
όπως «Βρέχει φωτιά στην στράτα μου», «Αφιλότιμη», «Αγάπη μου
επικίνδυνη», «Υποκρίνεσαι», «Της γυναίκας η καρδιά», «Ο παλιατζής», «Ο
Σαλονικιός», «Αποκοιμήθηκα», «Ο ξένος», «Τα πήρες όλα και έφυγες», «Με
σκότωσε γιατί την αγαπούσα», «Ο ταξιτζής», «Ένα λεπτό περιπτερά» και
τόσα άλλα. Σύμφωνα με τον Πάνο Γεραμάνη έχει ερμηνεύσει περισσότερα από
2.500 λαϊκά τραγούδια.
Ο Στράτος μέσα από τα δικά του λόγια

Για την πορεία του: Εγώ τραγουδάω γιατί μου κάνει
κέφι. Γιατί έτσι έχω μάθει να εκφράζομαι. Γιατί ήξερα από μικρό παιδί,
τότε που έβγαινα στο μεροκάματο από δέκα χρονών όταν καθόμουν έξω από
τις ταβέρνες και άκουγα τα τραγούδια των επώνυμων τραγουδιστών της
εποχής εκείνης, ήξερα ότι έχω γεννηθεί τραγουδιστής.
Για τις γυναίκες: Μπορεί οι γυναίκες να με πιάνανε κορόιδο αλλά σε μία απόρριψη εγώ ποτέ δεν προσκυνούσα, εγώ ποτέ δεν παρακαλούσα.
Για τα παιδιά του: Δεν βάζω τίποτα μπροστά στο
τραγούδι, παρά μόνο, τα παιδιά μου. Βέβαια οι υποχρεώσεις μου δεν μου
επέτρεψαν ποτέ να χαρώ την ανατροφή τους. Πιστεύω όμως ότι ήμουν καλός
πατέρας μαζί τους.
Για τα πάθη του: Είναι αλήθεια πως μ’ αρέσει ο
Ιππόδρομος και είναι λάθος μου. Όμως έτσι είναι οι άνθρωποι. Άλλος έχει
το τάδε λάθος άλλος το δείνα. Εγώ έχω κάποια αλογάκια και μαζί με τα
άλογα μου παίζω κιόλας. Είναι κακό όμως αυτό. Τι να κάνουμε…
αναπόφευκτο.
– Μία από τις αδυναμίες μου και ο τζόγος. Αλλά ό,τι έκανα
στην ζωή μου δεν το μετάνιωσα και τα λάθη μου μπορεί να έβλαψαν εμένα
και να τα πλήρωσα ακριβά, αλλά δεν έβλαψα ποτέ κανένα, παρά μόνο τον
εαυτό μου.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *