Κανείς ποτέ δε θα μάθει

πως όσες λέξεις έγραψα

είναι για σένα

πως όσους δρόμους κι αν χάραξα

έφερναν σε σένα

πως όλα της νύχτας τα τσιγάρα

έκαψαν για σένα

 μα κάθε φορά που με ρωτούν

ποιο είναι το όνομά σου

μπερδεύομαι

σωπαίνω

τόσα ονόματα σου έδωσα

με εκείνο το μου το κτητικό

που δεν τολμώ να τα αποκαλύψω

 όχι για να μη γίνω γραφική

ή και παράλογη

 μα γιατί σε έντυσα ομίχλη και σιωπή

τόσο σε έντυσα στη σιωπή

που πια κανείς δε θα πιστέψει πως υπήρξες

πως υπήρξε η ανάσα και το άγγιγμά σου

 έτσι κανείς ποτέ δε θα μάθει

πως όλες οι αβάσταχτες σιωπές

 περιγράφουν εσένα

Νικολέτα Ανδριανή

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *