Στους τόπους της θλίψης , το τοπίο αλλάζει
ο ήλιος φίλησε τη γη και γεννήθηκαν κρίνα…
στο δρόμο των λουλουδιών
υφαίνεται ο έρωτας
στο τέλος του δρόμου
στάλαξες φως ζωής
πρωινό το παράθυρο ανατέλλει 
τη γοητεία της προσμονής…
βουβαίνεται η φαντασία 
η σκέψη ξεπέρασε το κορμί…
έλα… 
εκεί στον καθρέφτη του ήλιου 

θα ακουστεί ξανά η φωνή σου?

Νικολέτα Ανδριανή

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *