Facebooktwitterlinkedinmail

Στην Ελλάδα, από την εποχή των «παχιών αγελάδων» συνηθίσαμε να αντιμετωπίζουμε την Ευρώπη σχεδόν ως τη μια και μόνη λύση για κάθε πρόβλημα. Φαίνεται, όμως, ότι πρέπει να μάθουμε να στηριζόμαστε πολύ περισσότερο στις δικές μας δυνάμεις.

Ακούγεται κοινότοπο ίσως, όμως για άλλη μια φορά βλέπουμε την Ευρώπη να αποδεικνύεται πολύ κατώτερη των περιστάσεων απέναντι σε άλλη μια κρίση. Τα σημάδια με λίγα λόγια όσο κι αν δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε, είχαν  φανεί όταν άργησε να πάρει μέτρα αναστροφής του αρνητικού οικονομικού κλίματος μετά την κρίση του 2008, τότε που κυρίως έριξε όλο το βάρος στην καταστροφική πολιτική των Μνημονίων, θεωρώντας ότι η δημοσιονομική πειθαρχία είναι πιο σημαντική από την ανάπτυξη και την κοινωνική συνοχή, σενάριο και παιχνίδι που εμπνεύστηκαν και εφάρμοσαν εξ ολοκλήρου οι Γερμανία και τα φερέφωνά της.

Ετσι και τώρα, αντιμέτωπη με τη μεγάλη πρόκληση της πανδημίας και της οικονομικής ύφεσης, η Ευρώπη αδυνατεί να έχει μια συνεκτική κατεύθυνση, παρά την προσπάθεια διαρκώς να βγαίνουν θετικές ανακοινώσεις και να μη δίνεται η εικόνα διαρκούς καβγά στο εσωτερικό της.

Στην πραγματικότητα, δύο πράγματα μπορούσε να κάνει η Ευρώπη.

Πρώτον, ήταν να συντονίσει πραγματικά το μεγάλο ερευνητικό και επιστημονικό δυναμικό που έχει στον αγώνα δρόμου για θα βρεθεί το εμβόλιο και αποτελεσματικά θεραπευτικά σκευάσματα, όπως και για να αποκτήσει η Ευρώπη επάρκεια σε προστατευτικό υλικό και εξοπλισμό. Λίγα πράγματα έγιναν προς αυτή την κατεύθυνση και το φθινόπωρο και ο χειμώνας ελέω κορονοϊού διαφαίνονται δυσοίωνα να μην πω απογοητευτικά.

Το δεύτερο ήταν να ρίξει χρήμα. Δηλαδή, να καλύψει το κενό στην οικονομική δραστηριότητα που φέρνουν τα μέτρα περιορισμού της πανδημίας και οδηγούν σε εκ νέου και βαθύτερη οικονομική ύφεση με μια γενναία αύξηση της ευρωπαϊκής χρηματοδότησης, εκμεταλλευόμενη στην πραγματικότητα το ότι υπάρχει κοινό νόμισμα και η ανεξάρτητη Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχει τεράστια δυνατότητα να αντλήσει κεφάλαια ακόμη και να «τυπώσει χρήμα». Πράγμα που δεν θέλησε να κάνει, πράγμα που όπως φαίνεται με εντολές και πάλι από την ισχυρή Γερμανία δεν εισακούστηκαν και η Ευρωπαϊκή Κοινότητα σχεδόν δεν συζήτησε καθόλου.

Αντ’ αυτού έχουμε διάφορες μεγαλεπήβολες εξαγγελίες που ακόμη δεν έχουν αποσαφηνιστεί ποια πραγματική κλίμακα θα έχουν και κυρίως πια επίπτωση και ποιο θα είναι το μελλοντικό κόστος για τα κράτη – μέλη, πολύ δε μάλλον από τη στιγμή που δάνειο σημαίνει Μνημόνιο. Και βέβαια μέσα σε όλα αυτά έρχεται και πάλι η κραταιή Γερμανία και θυμίζει ότι η δική της εθνική κυριαρχία παραμένει τελικά αδιαπραγμάτευτη, όσο και εάν επιμένει οι άλλες χώρες να προχωρούν σε σημαντική εκχώρηση της δικής τους στο όνομα της «ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης».

Στην Ελλάδα συνηθίσαμε να αντιμετωπίζουμε την Ευρώπη (μένουμε Ευρώπη πάση θυσία 2008-2015), σχεδόν ως τη μια και μόνη λύση για κάθε πρόβλημα.

Το τελευταίο πάθημα με τον κορονοϊό απέδειξε περίτρανα πως και μόνοι μας τα καταφέρνουμε περίφημα! Φαίνεται, για μια ακόμη φορά πως από μόνοι μας και όχι στηριγμένοι στις ξένες δυνάμεις και βοήθειες προσπερνάμε δύσκολες καταστάσεις ποιο εύκολα και λιγότερο επώδυνα. Φαίνεται τέλος ότι πρέπει να μάθουμε να στηριζόμαστε πολύ περισσότερο στις δικές μας δυνάμεις και να ξαναβρούμε την χαμένη αυτοπεποίθησή μας, την περηφάνεια μας και την αξιοπρέπειά μας που τσαλαπάτησαν τα λαμόγια της Ευρωπαϊκής Ένωσης υποκύπτοντας στους εκβιασμούς των «κραταιών» Γερμανών.

Τελικά το «μένουμε Ευρώπη πάση θυσία» θα το πληρώνουμε για πολλά χρόνια ακόμη και θα μένει στο πίσω μέρος του μυαλού μας μήπως καλύτερη λύση ήταν το άλλο σενάριο, λέω εγώ τώρα.-

 

Δορυς-Doris, Κατερίνη 17-5-2020