Τα αστέρια και εγώ ήμασταν πάντα μια παρεξηγημένη ιστορία…Όταν ήμουν μικρή μου είχαν πει ενα παραμύθι πως κάπου εκεί ανάμεσα στις χιλιάδες αυτές » οπτανσίες » εχει ο καθένας απο εμάς το δικό του αστέρι. Ενα αστέρι λέει, που λάμπει τόσο δυνατά όσο πιο πολύ λάμπουν μέσα μας τα συναισθήματά και τα όνειρα μας.. Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια και το κοριτσάκι εκείνο που κοίταζε τα άστρα και έψαχνε να εντοπίσει το δικό του έγινε σχεδόν γυναίκα. Μια γυναίκα που πατάει γερά στα πόδια της και στις ρεαλιστικές της αιτιάσεις. Και όμως! Εκεί μυστικά χωρίς να με βλέπει κανείς μέσα στη σιωπή και την μελαγχολία της στιγμής έρχονται και κάτι νύχτες που βγαίνω σε νοητό σεργιάνι και το ψάχνω εκείνο το αστέρι. Με αγωνία, με προσμονή να δω αν θα έχει ακόμα εκείνο το εκτυφλωτικό το φως του. Αν ακόμα τα όνειρα μου είναι τόσο ζωντανά μέσα μου ή απο τον πολύ ρεαλισμό μικρυναν και αυτά….Και πάντα είναι η ίδια η ανακούφιση, η γαλήνη όταν το βρίσκω… Οσο μεγαλώνουμε χρειαζόμαστε και ένα παραμύθι να μας κρατάει συντροφιά τις νύχτες μετά τόσες αναγκαστικές αλήθειες… Να τα προσεχετε τα αστέρια σας – ναι ο καθένας μας έχει ένα, το πιστεύω! – είναι η πυξίδα για τα όνειρα σας που σιγοκαίνε.

Α Λ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *