Από τα τέλη του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου η χώρα μας και ίσως όχι μόνο, χαρακτηρίστηκε από την ελλιπή τιμωρία των διαφόρων δοσίλογων, ταγματασφαλιτών και όλων εκείνων των σάπιων ανθρώπων που αντί να στολίζουνε τις γκιλοτίνες, πάρ’ αύτα βρέθηκαν να ελέγχουν τις τύχες της Ελλάδας, μοιράζοντας μεταξύ τους τις τρεις εξουσίες.

Πιο βαθιά πάει αλλά ας το πιάσουμε μεταπολεμικά. Ποιος τιμωρήθηκε για τη συνεργασία του με τους ναζί, με τους κατακτητές, ποιος τιμωρήθηκε από αυτούς που φορούσαν την κουκούλα και έστελναν ανθρώπους στο απόσπασμα, ποιος  τιμωρήθηκε απ’ αυτούς που έπαιρνε γη και ύδωρ για μισό κομμάτι ψωμί από ανθρώπους που πολέμησαν για την λευτεριά του τόπου, λες και δεν τους ήξεραν λες και δεν τους ξέρουμε είναι αυτοί που αντί να κάνουν παρέα στα θύματά τους βρέθηκαν να κρατάνε στα χέρια τους τη ζυγαριά της δικαιοσύνης, βρέθηκαν να νομοθετούν και να εξουσιάζουν.

Αυτό κράτησε για πολλά χρόνια και συνεχίζει να αντέχει και να αντιστέκεται στους κραδασμούς. Μάθαμε να ζούμε μέσα σ’ αυτό το σάπιο σύστημα,  ανδρωθήκαμε μέσα σε αυτό και οτιδήποτε πάει να το χαλάσει γίνεται εχθρός. Έτσι ακριβώς δεχόμαστε το μαζί τα φάγαμε, δεχόμαστε μηδενίζοντας μέσα στο μυαλό μας το μεγαλείο όλων των σκανδάλων, ενώ από την άλλη θα ψάχνουμε συνεχώς αφορμές, θα γεννούμε αφορμές για οτιδήποτε πάει να χτυπήσει τη σαπίλα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *