τρυπες κεφαλι γεματο χρυσαφι στιχοι

Έχω μια θλίψη που `ναι τόσο μεγάλη

που όλο φοβάμαι μην τυχόν και ξεσπάσει

Κι ισορροπώ μέσα στου ονείρου τη ζάλη

μ’ ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι

 

Έχω έναν ήλιο χλωμό στη φορμόλη,

μια καρδιά που διψάει σαν καμένο χωράφι

Και περιφέρομαι από πόλη σε πόλη

μ’ ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *