Facebooktwitterlinkedinmail

Τα καλά νέα πρώτα. Το Περιφερειακό Γραφείο Ασύλου Θεσσαλονίκης αποφάσισε στις 23 Δεκεμβρίου 2019 ότι δικαιούται καθεστώς επικουρικής προστασίας η Χ.Α., 47 ετών από το Ιράκ, η οποία πάσχει από πολύ σοβαρή μορφή επιθετικού μεταστατικού καρκίνου (επικουρική προστασία δικαιούται όποιος δεν καλύπτει τις προϋποθέσεις για να αναγνωριστεί πρόσφυγας, αλλά κινδυνεύει να υποστεί σοβαρή βλάβη αν επιστρέψει στη χώρα καταγωγής).

«Η κατάσταση της υγείας της, όπως βαίνει επιδεινούμενη σήμερα, την καθιστά ιδιαίτερα ευάλωτη και εκτεθειμένη, καθώς δεν δύναται να έχει ουσιαστική πρόσβαση σε θεραπείες απαραίτητες για την ίαση της νόσου», σημειώνει η απόφαση. Και επικαλείται τη χαμηλή ποιότητα περίθαλψης που παρέχουν τα νοσοκομεία στο Ιράκ, τις επιθέσεις σε εγκαταστάσεις υγείας και γιατρούς, την έλλειψη γιατρών και διαθέσιμων φαρμάκων και εξοπλισμού για τον καρκίνο, με αποτέλεσμα να περιμένουν μήνες ή και χρόνια οι καρκινοπαθείς για να πάρουν αγωγή.

Υπάρχουν όμως και κακά νέα, που κινδυνεύουν να αναιρέσουν στην πράξη την ευαισθησία και την ανθρωπιά αυτής της αξιέπαινης απόφασης και να καταδικάσουν σε πολύ δυσάρεστες, απάνθρωπες καταστάσεις τη Χ.Α. και τα δυο της παιδιά, τη Σ.Α., 21 ετών, και τον Σ.Α., 20 ετών, οι αιτήσεις των οποίων συζητιούνται σήμερα και την επόμενη Τρίτη σε δεύτερο βαθμό.

Ενώ δέχτηκε η Υπηρεσία Ασύλου να δώσει επικουρική προστασία στη μητέρα, αρνήθηκε να αναγνωρίσει οποιοδήποτε καθεστώς διεθνούς προστασίας στα παιδιά και δεν δέχτηκε να τα παραπέμψει στο υπουργείο Εσωτερικών ώστε να κρίνει το αίτημά τους υπό το πρίσμα των λεγόμενων ανθρωπιστικών λόγων. Αυτό σημαίνει ότι, αν δεν αποφασίσει διαφορετικά η δευτεροβάθμια επιτροπή, τα δύο παιδιά θα απελαθούν άμεσα στο Ιράκ, αποχαιρετώντας πιθανότατα για πάντα τη μητέρα τους και αφήνοντάς τη μόνη να αντιμετωπίσει τις αυξημένες ανάγκες της θεραπείας της, υπό την επιπλέον ψυχολογική επιβάρυνση του χωρισμού από τους μόνους δικούς της που βρίσκονται στο πλευρό της και τη φροντίζουν.

«Μετά από κάθε θεραπεία […] υποφέρει από ισχυρές παρενέργειες, όπως υψηλό πυρετό, διάρροιες, ναυτίες και έμετους. […] Απλά θα καταλήξει να πεθάνει αβοήθητη αποστερούμενη από τους μοναδικούς ανθρώπους που μπορούν να τη συντρέξουν σε καθημερινή βάση, τόσο υλικά όσο και ψυχικά. Η μητέρα μας αδυνατεί να αυτοεξυπηρετηθεί. Σε περίπτωση που παραμείνει μόνη της στην Ελλάδα θα οδηγηθεί στον θάνατο λόγω της απουσίας της βοήθειας των τέκνων της. Διαφορετικά, θα ακολουθήσει την υποχρεωτική επιστροφή της στο Ιράκ, όπου επίσης θα οδηγηθεί στον θάνατο, καθώς το ιατρικό σύστημα του Ιράκ […] αδυνατεί να περιθάλψει αποτελεσματικά περιπτώσεις καρκίνου. Επιπλέον, αν δεν αναγνωριστεί σε εμάς τα τέκνα ανθρωπιστική προστασία, τότε δεν θα ξαναδούμε τη μητέρα μας μέχρι και τον θάνατό της», σημειώνουν τα δύο παιδιά στο υπόμνημα που κατέθεσαν.

Επισημαίνουν ότι κατά τη διάρκεια της συνέντευξης για το άσυλο δεν ρωτήθηκαν για την κατάσταση στη χώρα καταγωγής και ότι ακολουθούσαν τη ροή της συζήτησης όπως διαμορφωνόταν από τον χειριστή. Υπογραμμίζουν, δε, τις οδηγίες της Υπατης Αρμοστείας ότι πρέπει «να διασφαλίζεται η οικογενειακή ενότητα σε περίπτωση που χορηγείται καθεστώς διεθνούς προστασίας σε αιτούντα άσυλο που είναι εξαρτημένος από ενήλικο μέλος της οικογένειάς του λόγω ηλικίας ή σοβαρής αναπηρίας».

Το διαπιστώνει και η οργάνωση Caritas, που υλοποιεί στην περίπτωση της οικογένειας το πρόγραμμα στέγασης της Υπατης Αρμοστείας σε διαμερίσματα για ευάλωτους: η μητέρα «δεν είναι σε θέση να αυτοεξυπηρετηθεί», ο βαθμός λειτουργικότητάς της «είναι εξαιρετικά χαμηλός» και «είναι φανερή η εξάρτηση της μητέρας» από τα παιδιά. «Η οικογένεια δεν διαθέτει κάποιο κοντινό υποστηρικτικό συγγενικό ή φιλικό περιβάλλον και το γεγονός αυτό αποτελεί ακόμη μια ένδειξη που καθιστά τη διατήρηση της σύνθεσης της οικογένειας ως έχει», υπογραμμίζει

efsyn