Facebooktwitterlinkedinmail

Αυτό που ζούμε, ίσως είναι ένα μόνο κεφάλαιο από την κόλαση του Δάντη, ίσως ένα σενάριο ή σκηνή μιας ταινίας τρόμου, ίσως μια κρυμμένη ευκαιρία, μια ευλογία. Ποτέ άλλοτε η ανθρωπότητα δεν σταμάτησε τόσο απότομα και τόσο καθολικά τον άκρατο καλπασμό της στο πουθενά τελικά, όπως περίτρανα αποδεικνύεται τις μέρες αυτές που ζούμε. Πρώτη φορά η ανθρωπότητα κάνει ένα απρόσμενο διάλειμμα -έστω και αναγκαστικό- από το ποδοβολητό, την φασαρία και την καταστροφήστον πλανήτη. Πρώτη φορά αυτούς τους δύο τρεις μήνες κάνει ένα βήμα πίσω και παίρνει μια βαθειά ανάσα και έρχεται αντιμέτωπη με τον σκληρό, τον απάνθρωπο εαυτό της. Πρώτη φορά έχουμε την ευκαιρία να κοιτάξουμε κατάματα τα λάθη μας (που είναι πάρα πολλά), σαν κοινωνίααλλά και ο καθένας ατομικά. Δυστυχώς, ότι τι βιώνουμε είναι τα λάθη μας που γύρισαν να μας στοιχειώσουν.

Αυτή είναι η ώρα του απολογισμού. Είναι η ώρα που ο καθένας, θα έρθει αντιμέτωπος με τον ίδιο του τον εαυτό.

Κάποιοι θα έρθουν πρόσωπο με πρόσωπο με την μοναξιά τους. Θα καταλάβουν ότι δεν αντέχουν να είναι μόνοι γιατί δεν έχουν τίποτα να μοιράσουν, τίποτα να πουν ούτε με τον εαυτό τους.Οριοθετούν την υπαρξή τους μέσα από τα μάτια και τα μυαλά των άλλων. Μέσα από επαγγελματικές επιτυχίες, μεγάλους έρωτες, υψηλές ταχύτητες, αναρτήσεις, τοίχους, life style φωτογραφίες και likes. Και όταν αυτά λείψουν τότε χάνουν την ισορροπία τους. Όταν τα μάτια των γύρω δεν τους κοιτούν, τότε χάνουν τον εαυτό τους. Όμως δεν είναι τα επιτεύγματα μας που καθορίζουν την ύπαρξή μας, άλλα η ουσία μαςαυτό δεν καταλάβαμε.

Άλλοι θα αναγκαστούν να έρθουν αντιμέτωποι με τις σχέσεις τους. Τα παιδιά, τους γονείς, τους συντρόφους τους. Κλεισμένοι σ’ ένα σπίτι χωρίς πιθανότητα διαφυγής, δε υπάρχει άλλος τρόπος παρά να δεις τα «κατορθώματά» σου κατάματα. Να λουστείς εκείνα τα κακομαθημένα παιδιά που η απληστία και η δουλειά σου κατάντησαν έτσι που μοιάζουν τόσο πολύ τελικά με τα παιδιά των άλλων. Να αντιμετωπίσεις επιτέλους τον γάμο σου από μέσα και όχι εξ αποστάσεως λόγω κεκτημένης ταχύτητας. Να ανακαλύψεις πως πραγματικά μπορείς και αντέχεις να μείνεις με τονσύντροφο και πως δεν είναι τόσο μέγαιρα όσο νόμιζες και απέφευγες λόγω φόρτου εργασίας και καλά!

Κι άλλοι θα μείνουν με το φόβο του θανάτου, καλυμμένοι  πίσω  από στοίβες αντισηπτικών μπουκαλιών, από κωλόχαρτα, μαντηλάκια και τόνους μακαρόνια.

Και με αυτό το σύννεφο του θανάτου πάνω από τα κεφάλια μας, ας αναλογιστούμε τι άξιζε από όσα ζήσαμε ως εδώ. Ας θυμηθούμε τι κάναμε πριν μερικές βδομάδες, γιατί θυμώναμε, γιατί παλεύαμε, γιατί γκρινιάζαμε, γιατί τρέχαμε και τελικά πόση αξία έχουν όλα αυτά τώρα.

Κι αν δεν έχουν, ίσως ήρθε η ώρα να τα αλλάξουμε. Δεν μπορούμε να πορευτούμε άλλο σαν είδος με μοναδικές αξίες την δόξα, το χρήμα, την επιτυχία και το φαίνεσθαι. Τίποτα από αυτά δεν μπορεί να μας βοηθήσει τώρα. Άλλωστε δεν μας βοήθησαν ποτέ και σε τίποτα. Μας το δείχνει η ζωή χρόνια τώρα, μας το φωνάζει ο ουρανός, το ουρλιάζει ο πλανήτης.

Ο πλανήτης που θεωρούμε κτήμα μας, που καταστρέφουμε κάθε μέρα και χοροπηδάμε στην πλάτη του με την έπαρση του κυρίαρχου είδους. Κι όμως, δεν είμαστε το κυρίαρχο είδος. Δεν είμαστε καν είδος ή είμαστε το χειρότερο είδος. Τα μικρόβια είναι! Αυτά, το μικρότερα όλων των πλασμάτων είναι που θα επιβιώσουν μιας πιθανής ολικής καταστροφής. Όχι εμείς. Και έρχονται τώρα να μας απειλήσουν μ’έναν τρόπο τόσο απόλυτο και να μας υπενθυμίσουν το πόσο ασήμαντοι είμαστε όλοι μας για τούτο τον πλανήτη.

Όλοι! Άνδρες, γυναίκες, μικροί, μεγάλοι, πλούσιοι, φτωχοί, μετανάστες, ντόπιοι, χριστιανοί,μουσουλμάνοι… Όλοι!

Όποιος και να λείψει από εμάς, ο πλανήτης θα συνεχίζει να γυρίζει. Για την ακρίβεια, όσο εμείς νοσούμε ο πλανήτης θεραπεύεται. Όσο μένουμε κλεισμένοι στα σπίτια μας, ο αέρας και τα νερά καθαρίζουν από τις ακαθαρσίες μας. Τα ζώα και τα πουλιά γυρνούν ελεύθερα χωρίς τον φόβο μας. Ηγη, κάνει επιτέλους ένα διάλειμμα από την παρουσία μας και ανθεί ξανά.

Αυτό το μάθημα, πρέπει να το θυμόμαστε πολύ καλά όταν θα ξαναξεχυθούμε εκεί έξω. Πρέπει να θυμόμαστε και να καταλάβουμε, ότι κανείς μας δεν είναι σημαντικότερος κανενός σε αυτή τη γή και ότι εκείνη θα συνεχίζει να γυρίζει ακόμα και χωρίς εμάς. Κι αν δεν το καταλάβουμε μόνοι μας τότε το επόμενό μας μάθημα θα είναι ακόμα ποιο τραγικό.-

 

Δορυς/Doris, Kατερίνη 23-3-2020