Facebooktwitterlinkedinmail

«Ένας άνθρωπος πέθανε στην προσπάθειά του να ζεσταθεί». Κανείς δεν μένει αδιάφορος χωρίς να νιώσει κόμπο στο στομάχι . Είναι μια στιγμή, απ’ αυτές που θυμώνεις, που τσατίζεσαι στην αδικία, την κακιά στιγμή που ήταν εξαίρεση κι έγινε πλέον συνήθεια.

Ένα παρόμοιο αίσθημα ίσως και ποιο  δυνατό γιατί ήταν το πρώτο νιώσαμε όταν πριν μερικά χρόνια πέθαναν από αναθυμιάσεις τρεις φοιτητές στη Λάρισα, μια γιαγιά στην Κρήτη, ένα κορίτσι στη Θεσσαλονίκη, ένας άντρας στη Ρόδο. Η θλίψη και η αγανάκτηση ήταν αισθήματα που βγήκαν αβίαστα, όπως όλα τα αληθινά αισθήματα. Και τότε ξεστομίστηκαν βαρύγδουπες δηλώσεις και κατηγορίες στη Βουλή αλλά και στα τηλεπαράθυρα αδιαφορώντας και παραβλέποντας ποιοι ζεσταίνουν τα κυβερνητικά έδρανα υπερασπίζοντας τα ανυπεράσπιστα της κυβέρνησης που ξαφνικά ωραιοποιούνται.

Αυτά τα δυνατά, τα λεπτά, τα σημαντικά, αισθήματα αφορούν κανονικούς ανθρώπους. Υπάρχουν και οι άλλοι. Αυτοί που την ευαισθησία τη βάζουν στο παιχνίδι του προσωπικού τους συμφέροντος, που κλαίνε ή αδιαφορούν κατά το δοκούν. Όσο πληρώνονται μόνο από τα ταμεία του κόμματός τους, τότε είναι επαγγελματίες ψυχοπονιάρηδες. Όταν οσμίζονται το παντεσπάνι της εξουσίας, τότε δεν βρίσκουν χρόνο ούτε για τα προσχήματα.

Την ξεφτίλα των κυβερνητικών φιλελέδων, ιμπεριαλιστών, πουλημένων, κατεστημένων, παλαιών πολιτικών, καρεκλολάγνων  υπουργών την αισθανθήκαμε και τους στείλαμε στο «καλό…»

Όμως χρόνια μετά οι ίδιες τραγικές ιστορίες επιβεβαιώνουν «τα ίδια Παντελάκι μου», τα ίδια κι από τους δεξιούς και από τους καινούριους, τους αριστερούς… θου Κύριε φυλακή το στόματί μου.

• Ο διευθυντής της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ δήλωνε αποσβολωμένος, όταν τρεις νέοι έχασαν τη ζωή τους στην προσπάθεια να ζεσταθούν. «Θάνατος από μαγκάλι στην Ελλάδα του 2013! Ακούς γιαγιά;» αναρτά την ημέρα που συνέβη το τραγικό γεγονός. Το κόμμα του φυσικά τότε βρισκόταν στην αντιπολίτευση. Η όποια ευαισθησία φυσικά και στο εξίσου τραγικό γεγονός του 2018 όσοι περίμεναν να αποτυπωθεί ξανά  λησμονούν ότι πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στην κυβέρνηση και ο διευθυντής της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, κυβερνητικός παράγων. «Είμαστε στην περίοδο παραγωγής κυβερνητικού έργου, δεν κατεβάζουμε μολύβια», γράφει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δημόσια. Οι δηλητηριασμένες ζωές των απλών πολιτών πλέον δεν τον συγκινούν.

• Η περίπτωση κυβερνητικού βουλευτή αποδεικνύει ότι υπάρχουν και χειρότερα. Η υπερευαισθησία των συναισθημάτων αφορμή παίρνει από το μαγκάλι της Λάρισας του δίνει την ευκαιρία να λυπηθεί και να παραληρήσει λίγο μετά στα τηλεπαράθυρα γιατί «το πέρασμα της Ελλάδας από τον 21ο αιώνα αποδεικνύεται σύντομο». Με το που αναλαμβάνει εκπρόσωπος του συντονιστικού οργάνου της κυβέρνησης για το προσφυγικό, μετατρέπεται σε ψυχρό, ρεαλιστή, υπάλληλο. Σχολιάζοντας τους θανάτους από το κρύο στη Μόρια γράφει «θα μπορούσαν να συμβούν σε οποιοδήποτε σπίτι», ενώ ο τελευταίος θάνατος τον εξωθεί στο απόλυτο παραλήρημα, διότι αναρτά φωτογραφία ενός ελέφαντα και γράφει πως  ούτε κι ο ελέφαντας αντέχει το κρύο στη Γερμανία. Μεγαλείο πολιτικού λόγου.

• Κερασάκι στην δροσερή τούρτα απαραίτητη από τις υψηλές θερμοκρασίες του ευρωκοινοβουλίου ο ανθρωπιστής Ευρωβουλευτής και βασικό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ. Αφορμή των όσων συνέβησαν τότε,  αναρτά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δημόσια, φωτογραφία του στα βουλευτικά έδρανα και ένα κείμενο που ξεχειλίζει από ανθρωπιά: «Δύο νεκροί στην Ελλάδα του 2013. Ώρα για εγρήγορση, αλληλεγγύη και αγώνα, κόντρα στην αναισθησία του χορτάτου». Τόσο η εγρήγορση όσο και η αλληλεγγύη πήγαν αδιάβαστες αυτά τα χρόνια. Η αναισθησία του χορτάτου όμως παρέμεινε. Ο ευρωβουλευτής δηλώνει ενθουσιασμένος γιατί «η συμφωνία των Πρεσπών ενισχύει τη σταθερότητα και είναι παράγοντας για πολιτικές ανακατατάξεις»!

Και όσο αφορά την συμφωνία των Πρεσπών γιατί κανένας κυβερνητικός παράγοντας δεν μπαίνει στον κόπο να εξηγήσει σε όλον αυτό τον κόσμο που αντιδρά τόσο αδικαιολόγητα στη συμφωνία, σε ποιους τομείς είναι ωφέλιμη για την χώρα μας; Ρωτάω εγώ ο αδαείς τώρα. Γιατί η κυβέρνηση ανέχεται να έχει τόσο κόσμο απέναντί της; Γιατί επιμένει να ασχολείται με τα κυβερνητική πλειοψηφία και όχι με την πραγματικότητα; Ένα τόσο μεγάλο πρόβλημα ανοικτό και άλυτο για τόσα χρόνια γιατί πρέπει να λυθεί άρον άρον σε λίγες μέρες και με συγκεκριμένο αποτέλεσμα.

Ώρα για πολιτικά συμπεράσματα χωρίς την αγανάκτηση και τον θυμό της στιγμής, της μάζας, και το αφήνουμε να το κάνει ένας ψύχραιμος δημοσιογράφος φιλοκυβερνητικός ο οποίος γραφεί δημόσια: «Οι θάνατοι από μαγκάλια είναι το τίμημα για την ανάπτυξη και την καινοτομία που ανακοίνωσε η κυβέρνηση. Θέλετε να σταματήσουμε την ανάπτυξη;».

Τέλος την περίπτωση του Αλ6 δεν την αγγίζω καθόλου διότι η ασυνέπειά του είναι τόσο προφανείς που δεν προκαλεί πλέον καμία εντύπωση.

Θεόδωρος Ψαλλίδας