Άνοιξαν οι ασκοί του Αιόλου και ξερνούν τη σαπίλα και τη δυσωδία της χειρότερης εκδοχής των ανθρωποειδών μιας δήθεν προοδευτικής και εξευρωπαϊσμένης κοινωνίας που μοιάζει κατά πολύ με τις ποιο μαύρες στιγμές της ανθρώπινης ιστορίας.

Κάψτε τους ζωντανούς… Εκεί, στην Μυτιλήνη, κάτω από τα έντρομα μάτια της Σαπφούς και τα αδιάφορα βλέμματα και αυτιά όλης της κοινωνίας, ακούστηκε τούτη η ιαχή ενός συρφετού, όμοια με πρόσταγμα θανάτου σε εκτελεστικό απόσπασμα. Κάψτε τους ζωντανούς… Φωτιά και τσεκούρι σε γυναίκες και παιδιά, στους αλλόθρησκους, τους άπλυτους, τους ξένους, τους αλλιώτικους, τους απολίτιστους. Κάψτε τους ζωντανούς… αυτούς που οι εξευρωπαϊσμένοι, οι πολιτισμένοι απόγονοι της άριας φυλής, βομβάρδισαν τα σπίτια τους, κατέλαβαν και ισοπέδωσαν τις πατρίδες τους, έκαψαν, έκλεψαν  και κατέφαγαν το βιός τους, ξεκλήρισαν τις φαμίλιες τους, τους καταδίκασαν στην εξαθλίωση και τους οδήγησαν στην προσφυγιά.

Σ’ αυτά λοιπόν τα ανθρώπινα ερείπια, που πάνω στον πόνο και τον ευτελισμό τους παίζονται τα πλέον χυδαία και ακατανόητα πολιτικά παιχνίδια. Χτίζονται πολιτικές καριέρες.

Στο βωμό ποιας πατρίδας και στο όνομα ποιου Θεού, πρέπει να καούν τούτα τα αποπαίδια για να υπερασπιστούμε τα όσια και τα ιερά ενός έθνους και μια πατρίδας τελικά σκληρής και άκαρδης; Είναι δυνατόν αυτές οι ταλαιπωρημένες ψυχές, τα άψυχα κορμάκια πνιγμένων παιδιών, να εξασφαλίσουν την «κοινωνική γαλήνη και ηρεμία», τη «δημόσια τάξη και ασφάλεια» και να μιλάμε για πολιτισμένες κοινωνίες και δικαιώματα;

Όλα αυτά από τη μια από την άλλη η πραγματικότητα, σκληρή και αδυσώπητη όπως πάντα.

«Βράδυ, μεσάνυχτα η γειτονιά κοιμάται, μια κραυγή σπάει τη ησυχία, στο διάδρομο φωνές, φασαρία και κίνηση βγαίνω, στον επάνω όροφο μια γυναίκα μετανάστης που διαμένει στο ένα από τα δύο διαμερίσματα του 4ου ορόφου έντρομη και πανικοβλημένη καλεί δια μέσω της Ελληνίδας κυρίας που μένει δίπλα της σε βοήθεια ζητώντας της να καλέσει την αστυνομία, μέχρι να ανέβω από τον τρίτο όροφο στον τέταρτο οι φωνές POLICE – POLICE ηχούν ακόμη στα αυτιά μου. Αυτοί λοιπόν οι μετανάστες που διαμένουν εδώ και μήνες πάνω στον τέταρτο όροφο που κάνουν διαρκώς φασαρία, δεν εκτιμούν και δεν σέβονται τίποτα, ήρθαν τελικά αντιμέτωποι με το ίδιο τους το πρόβλημα που είχαν μέσα στο σπίτι. Η αστυνομία καταφθάνει γρήγορα, καλούμε τον ιδιοκτήτη του διαμερίσματος και την ΜΚΟ αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι σήμερα θα το έβλεπαν αύριο. Έτσι απλά, ήταν και περασμένη η ώρα. Ήταν η πολλοστή φορά που συνέβη ένα περιστατικό που ξεσήκωσε την οικοδομή και τους γείτονες, ήταν η πολλοστή η φορά που η ΜΚΟ μας έδινε αμέριστο δίκιο αλλά δεν μπορούσε να κάνει τίποτα περισσότερο από αυτό. Ήταν η πολλοστή φορά που έβλαπτα την κυρία του 4ου ορόφου εκτός εαυτού, έντρομη και τρομοκρατημένη και αδύναμη, όπως όλοι μας, να κατανοήσουμε τη νέα πραγματικότητα που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε. Ήταν η πολλοστή φορά που έβλεπα αυτό το ειρωνικό μειδίαμα του νεαρού μετανάστη με το απλανές βλέμμα. Ήταν όμως η πρώτη φορά όπως και για τους αστυνομικούς που ερχόμασταν αντιμέτωποι με την μπόχα και την δυσωδία. Ήταν η πρώτη φορά που συναντήθηκαν τα βλέμματά μας με την κυρία του 4ου ορόφου και με αγωνιά και τρεμάμενη φωνή να μου λέει: Θόδωρε…που μπλέξαμε; Η αστυνομία μίλησε με τον ιδιοκτήτη του διαμερίσματος καθώς οι ΜΚΟόδες δεν ήθελαν να μιλήσουν και του επισήμαναν πως η περιουσία του κινδυνεύει και πως τίθεται θέμα δημόσιας υγείας, κι εκείνος κυνικά απάντησε πως είναι ασθενείς και έχει ανάγκη τα λεφτά. Το συμβάν καταγράφηκε από τους αστυνομικούς αφού μάλιστα διαπίστωσαν πως ο νεαρός αυτοχαρακώνονταν και επιτίθονταν στα υπόλοιπα μέλη που διέμεναν μαζί.

Σε όλο αυτό το διάστημα που διαμένουν οι συγκεκριμένοι μετανάστες στην οικοδομή έχουμε βιώσει πολλά, αίματα στους τοίχους και στα πόμολα, ακατανόητη ανυπόφορη φασαρία και μάλιστα σε ώρες κοινής ησυχίας, ξήλωμα κεραιών τηλεόρασης  και σύνδεση στη δική τους αυθαίρετα, σειρά επισκέψεων από άτομα αμφιβόλου ταυτότητας. Και όλα αυτά την στιγμή που ακόμα έχω στα αυτιά μου την φωνή της κοπέλας-υπαλλήλου από την ΜΚΟ που ήρθε την τελευταία φορά και μας είπε πως κατανοεί απόλυτα τα αιτήματά μας όμως παρόλα αυτά η συμπεριφορά μας δεν θα πρέπει να είναι ακραία και να δείχνουμε κατανόηση. Και δεν τρελάθηκα εκείνη την ώρα, συγκρατήθηκα που εμμέσως πλην σαφώς με αποκάλεσε ακραίο (επειδή κάλεσα τους αρμόδιους να επέμβουν για τη λύση του προβλήματος και δεν πήρα καμιά καραμπίνα για να δούμε ποιος είναι και τι σημαίνει ακραίος), γιατί το άλλο που εννοούσε δεν τολμάω να το εκφέρω. Ούτε να το γράψω. Για τους ΜΚΟόδες και μόνο που μπαίνουμε στην διαδικασία να διαμαρτυρόμαστε και ψάχνουμε το δίκιο μας είμαστε φασίστες, ναι καλά διαβάσατε ΦΑΣΙΣΤΕΣ και ακραίοι, έτσι απλά».

Εδώ και καιρό είχα την απορία που την ενίσχυσαν τα τελευταία γεγονότα. Πως οι μετανάστες που πέρασαν στην ενδοχώρα και τους ανέλαβαν οι ΜΚΟόδες-αλληλέγγυοι, στοιβάζονται κατά δεκάδες σε ενοικιαζόμενα διαμερίσματα της πόλης και κάθε πόλης. Γιατί αρνιούνται να μείνουν στους οργανωμένους καταυλισμούς που ετοιμάστηκαν; Πως όλοι αυτοί οι ταλαιπωρημένοι φοβισμένοι, τρομοκρατημένοι, μετανάστες, δεν έχουν την ευθιξία, τον φόβο, την συστολή να προσέχουν, να μην δίνουν το παραμικρό δικαίωμα. Δεν μου βγαίνει από το μυαλό πως κάποιοι τους ενθαρρύνουν κιόλας να μην ανησυχούν και πως δεν θα τους πειράξει κανείς. Είναι απορίας άξιο πως χωρίς μεταφραστή συνεννοούνται και οι ΜΚΟόδες μαζί τους ενώ όσες προσπάθειες κι αν έγιναν για συστάσεις στα αγγλικά α πό μας σταματούσαν στο αόριστο yes, no, ok.

Προφανώς μιλούνε τη γλώσσα του χρήματος. Οι αλλοδαποί για τους ΜΚΟόδες δεν είναι και δεν πρόκειται να γίνουν ΠΟΤΕ το πρόβλημα, αλλά είναι το μέσο να εισπράττουν ευρώ και να έχουν εργασία. Πουλούν ανθρωποσίνη σε βάρος πολιτών που με το υστέρημά τους αγόρασαν ένα διαμέρισμα. Πουλούν θεωρία εις βάρος πολιτών που έχασαν τον ύπνο και την ησυχία τους και είναι υπόλογοι και γι’ αυτό. Και όμως οι ΜΚΟ και οι αλληλέγγυες ομάδες-επιχειρήσεις εισπράττουν και κατασπαταλούν εκατομμύρια ευρώ του ΟΗΕ.

Καλύπτονται πίσω από κάθε ακραία επιχείρηση φασιστών με πρόσταγμα την  πλέον «εριστική αγάπη» τους για την πατρίδα, όλοι αυτοί (ΜΚΟ και αλληλέγγυοι) είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν γυναίκες και παιδιά, προς το δικό τους συμφέρον. Είναι εκείνοι οι «πατριώτες» που καλούν την κοινωνία για την υποστολή της σημαίας και δήλωναν δημόσια «έτοιμοι για όλα». Είναι εκείνοι που αθώα και χαλαρά για χάρη των απόψεών τους και των ιδεολογημάτων τους δεν έχουν κανένα ενδοιασμό να μη ψάλλεται ο Εθνικός ύμνος στα σχολεία, να μη γίνεται πρωινή προσευχή, να κατεβαίνει η εικόνα του Χριστού  και της Παναγίας. Στο βωμό του χρήματος που καρπώνονται οι ΜΚΟ και για να εξακολουθήσουν να τα καρπώνονται δεν έχουν κανένα ενδοιασμό να εμπαίζουν, να μην σηκώνουν τα τηλέφωνα, να μην προστατεύουν κανένα Έλληνα πολίτη.

Κάθε επικοινωνία με τους ΜΚΟόδες καταλήγει σε ένα ατέρμονο παιχνίδι τηλεφωνημάτων από το Άννα στον Καϊάφα σχετικών, ενήμερων μεν αλλά ανήμπορων και μη εξουσιοδοτημένων να επέμβουν δε. Ο κ ..τάδε ενημερώθηκε είναι πολύ απασχολημένος μόλις βρει χρόνο θα σας καλέσει… του, του – του του. Και η αναμονή ξεπερνάει κάθε όριο και γίνεται περίγελος και δούλεμα κανονικό. Δυο πράγματα συμβαίνουν είναι σίγουρο πλέον ή μας δουλεύουν ή μας δουλεύουν, τίποτε άλλο. Όλα αυτά αναδεικνύουν την τραγική αδυναμία της «κοινωνίας» να απαντήσει, να δηλώσει «παρούσα», στην προσπάθεια εκφασισμού της ζωής μας. Ενώ οι ακροδεξιά εξαπλώνεται σαν τη γάγγραινα στην κοινωνία όλο και περισσότερο.

Ο φασισμός δεν νικιέται με τη βία. Δεν νικήθηκε με τα κανόνια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου.Απλά, λούφαξε και τώρα σιγά σιγά σηκώνει κεφάλι.

Πεθαίνει μόνο όταν οι κοινωνίες είναι όρθιες και παρούσες, αποφασισμένες να υπερασπιστούν τους καταφρονημένους και να παλέψουν για έναν καλύτερο κόσμο.

Τσακίζεται, όταν η κοινωνία και το «συλλογικό» έχουν πρόθεση, απόφαση, δύναμη και λόγο, όταν το βόλεμα, η καρέκλα, ο πολιτικός, ο ιδεολογικός και πολιτιστικός συντηρητισμός, γίνει κοινός εχθρός.-

Δόρυς

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *