Ποτέ άλλοτε δεν γινόταν τόσος λόγος για ανθρώπινες σχέσεις, ή, απλώς, για
«σχέση» (εννοώντας, στην περίπτωση αυτή, τη σχέση άντρα και γυναίκας),
και ποτέ άλλοτε όσο σήμερα οι σχέσεις αυτές δεν ήταν τόσο ασταθείς και
εύθραυστες. Ο άνθρωπος της ρευστής νεωτερικότητας, με τους ραγδαίους
ρυθμούς αλλαγής, διακρίνοντάς την από την καθαυτό νεωτερικότητα,
δημιουργεί δεσμούς εξαρχής χαλαρούς, ώστε να μπορούν
να λύνονται εύκολα, γρήγορα και δίχως πόνο, κάθε φορά που αλλάζουν οι
περιστάσεις. Η κεντρική μορφή της ρευστής μοντέρνας εποχής μας είναι
ακριβώς ο άνθρωπος χωρίς μόνιμους, σταθερούς, διαρκείς, ανθεκτικούς
δεσμούς, γεγονός που, αφενός, τον οδηγεί σε μια απελπισμένη αναζήτηση
ταυτότητας, αυτοπροσδιορισμού και αυτοκατάφασης, και, αφετέρου, του
προκαλεί βαθύ αίσθημα ανασφάλειας. Ο θρίαμβος του ατομικισμού κατά τη
μετανεωτερικότητα οδήγησε τελικά στο θάνατο το αυτόνομο άτομο της
νεωτερικότητας και έβαλε στη θέση του ένα άλλο, ανίκανο να εμπιστεύεται
και να δεσμεύεται, βουτηγμένο στον κομφορμισμό και το φόβο.

Ζίγκμουντ Μπάουμαν, «Ρευστή αγάπη»