Facebooktwitterlinkedinmail
«Υπάρχουν νεράιδες?» ρώτησε το αγόρι τη θάλασσα… κι εκείνη άπλωσε την απεραντοσύνη της και, «αν είσαι έτοιμος για να τις δεις… εκεί όπου ο ουρανός θαλασσώνεται».
«Πες μου, υπάρχουν νεράιδες?» ρώτησε τη νύχτα το αγόρι… κι εκείνη απλώθηκε ιριδίζουσα και, «φτάνει να είσαι έτοιμος για να τις δεις… εκεί όπου το φεγγάρι ισκιώνεται στις φυλλωσιές».
«Σε παρακαλώ, πες μου, υπάρχουν νεράιδες?» ρώτησε το ρυάκι το αγόρι… κι εκείνο χύθηκε στην υγρή κοίτη του και, «μα αν δεν είσαι έτοιμος πώς να τις δεις? Ξέρεις… εκεί όπου το νερό ερωτευμένο εξαχνίζεται».
«Σε ικετεύω, πες μου να χαρείς, υπάρχουν νεράιδες?» ρώτησε τον αλήτη του δρόμου το αγόρι. Κι εκείνος γέλασε, έβγαλε τα μάτια του, τα φόρεσε στο αγόρι και… «δες, ανάμεσα στον κόσμο μια σκιά, δε φαίνεται, δεν φωτογραφίζεται, άυλη περιφέρεται… μια σκιά πιο ανθρώπινη κι από άνθρωπο… πιο σύννεφο κι από σύννεφο… πιο σκιά κι από τη σκιά… πιο αληθινή από την αλήθεια… μόνο οι αλήτες τις ζωής τη βλέπουν… η νεράιδα σου…»
Νικολέτα Ανδριανή