Facebooktwitterlinkedinmail

Και ήρθαν νύχτες που καθίσαμε μπροστά στον καθρέφτη και μιλήσαμε ατελείωτα με τον εαυτό μας.. Του παμε όλα εκείνα που δεν λέγαμε ποτέ σε κανέναν… Βγαζαμε τη μασκα μας. Την όποια μάσκα μας του κοινωνικού, του χαρουμενου, του δυνατού, του απαθη, του μοιραιου.. Ολες.. Και έτσι χωρίς μάσκα ήμασταν εύθραυστοι αλλά τόσο πολυ ωραίοι… “Του το κρατάω τελικά αυτού του κόσμου που δεν μου ανήκει ο εαυτός μου” που λέει και η Μποφιλιου…
Αθηνά Λαοπόδη