Facebooktwitterlinkedinmail

H χώρα μου εν έτη 2019 παλεύει ανάμεσα σε χοιρινά, κοκορομαχίες ιερωμένων, μεταναστών, ελληναράδων, πατριδοκάπηλων, συζητήσεις για σκάνδαλα που δεν θα οδηγήσουν πουθενά παρά μόνο στην παραγραφή και στο να κουκουλώσει τις βρωμιές και τις ατασθαλίες ενός συστήματος πολιτικού που βρωμάει μπόχα και δυσωδία.

Ενός συστήματος που πεισματικά αρνείται να αλλάξει όσο ο κόσμος θα το ενισχύει, θα το διατρανώνει και θα το παγιοποίει με την ψήφο του και την σιωπή του.

Έχει γραφτεί πάρα πολλές φορές ότι το μεταναστευτικό – προσφυγικό αποτελεί μια ωρολογιακή βόμβα έτοιμη να εκραγεί στα θεμέλια της χώρας, μια υπόθεση απίστευτα δυσεπίλυτη, ένα ζήτημα το οποίο δεν μπορούμε εξ αντικειμένου να αντιμετωπίσουμε μόνοι μας. Η χώρα, στην ουσία, δέχεται μια ασύμμετρη απειλή την οποία καλείται να αντιμετωπίσει μέσα από έναν Γολγοθά  θεσμών και κανόνων, μέσα σε ένα ασφυκτικό και αναποτελεσματικό πλαίσιο που ξεπερνάει ακόμη και την σκληρή πραγματικότητα των μεταναστευτικών ροών.

Παρατηρώντας κανείς τον δημόσιο διάλογο  και τις γενικευμένες αντιδράσεις, αντιλαμβάνεται εύκολα ότι και το δημόσιο αίσθημα έχει χάσει το μπούσουλα. Το θέμα δεν είναι αν η αγανάκτησή μας είναι δίκαιη ή άδικη αλλά αν βοηθά στην ορθή κατανόηση και στην επίλυση του προβλήματος που μας έχει τεθεί επιτακτικά. Το θέμα είναι ιδιαίτερα σοβαρό και προφανώς δεν λύνεται ούτε με επικλήσεις αλληλεγγύης και εμπορία ανθρωπισμού, ούτε με χοιρινά σουβλάκια και μπύρες. Ούτε φυσικά βάζοντας στο ζύγι τον ανθρωπισμό και την ευαισθησία του Έλληνα. Κάποια στιγμή πρέπει και εμείς οι ίδιοι να λυπηθούμε τους εαυτούς μας… πριν μας καταραστεί ο Θεός.

Μια βασική παράμετρος που διαφεύγει από κάθε ένας μας είναι ότι ως δυτική χώρα που απολαμβάνει όλα τα προνόμια του τρόπου ζωής και των ελευθεριών και δικαιωμάτων που απορρέουν από την πολιτισμική της κληρονομιά, πριν από όλα οφείλει η ιδία να τα σεβαστεί, να τα διατηρήσει και κυρίως να τα υπερασπιστεί. Δεν χρειάζεται πολύ μυαλό για να γίνει αντιληπτό ότι ο πιο ακατάλληλος και επιβλαβής τρόπος είναι  να τα υπονομεύσουμε εμείς οι ίδιοι, να αμφισβητήσουμε τον τρόπο ζωής μας και το αξιακό μας σύστημα όσο ακόμα αυτό υπάρχει.  Η πρόσφατη χυδαιότητα που μας προσκαλούσε, με το κατά τα άλλα ελληνικότατο πάρτι μπάρμπεκιου, προβάλει την παλιανθρωπιά και την βαρβαρότητα ως τρόπο αντιμετώπισης των ζητημάτων μας.  Όταν είμαστε καλά, απολαμβάνουμε όλο το δικαιωματικό φάσμα του πολιτισμού μας αλλά όταν ζοριζόμαστε γινόμαστε γουρούνια…για τα δίκαια αιτήματά μας.

Όσο μέσα μας θα παλεύει η βλακεία και η ημιμάθεια, όσο θα βάζουμε στο ζύγι μπριζόλες και αισθήματα-συναισθήματα, όσο θα αντιπαλεύουμε την ανθρώπινη ζωή με το χρώμα την θρησκεία, την καταγωγή και την εθνότητα και απαξιώνουμε την ανθρώπινη υπόσταση τοτο δεν θα βγάλει πουθενά.

Δεν βρεθήκαμε ξαφνικά αντιμέτωποι με την επιβολή ενός «καθαρού» ή «μιαρού» διαιτολογίου εκ μέρους των μεταναστών – προσφύγων,  το οποίο όντως υπάρχει. Εδώ βρεθήκαμε από το πουθενά απέναντι σε μια αυθαίρετη προβολή ενός χυδαίου ενδεχομένου. Πρόκειται για οικτρή εκδήλωση σαδισμού και όχι δίκαιης διαμαρτυρίας, που προσβάλει ευθέως τον ανθρωπισμό μας αλλά και γενικότερα τα πολιτισμικά μας χαρακτηριστικά.

Αιφνιδίως και από το πουθενά, ένας φλύαρος και απερίσκεπτος βουλευτής έθεσε ένα ζήτημα προς το παρόν ανύπαρκτο στη χώρα μας, κατά τρόπο ανόητο και επικίνδυνο. Άνοιξε μια πόρτα και ετέθη άκαιρα, για την χώρα μας, ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζουν όλες οι πολυπολιτισμικές κοινωνίες. Και ενώ παραληρούμε για ένα πρόβλημα δεν προβληματιζόμαστε για την αναισθησία που επιδεικνύει η  ελληνική κοινωνία απέναντι στα νησιά εκείνα που σηκώνουν όλο το βάρος μιας επιθετικά καλπάζουσας πλέον μετανάστευσης. Αυτή η αναισθησία που μας οδηγεί να παραβλέπουμε τον ιερέα που βίαζε το αγοράκι κατά συρροή και πέσαν όλοι να τον σώσουν και να μην προβάλουν την φωτογραφία του δημόσια όπως θα έπρεπε ή τον πατέρα που ασελγούσε στο ΑμΕΑ κορίτσι, ή στους κατ’ εξακολούθηση παιδεραστές, φοβάμαι πως αυτή η ισοπέδωση των πάντων θα επιφέρει χειρότερα αποτελέσματα από ότι περιμένουμε η προσδοκούμε.

Τελειώνοντας για να μην επεκταθώ περισσότερο και ξεφύγω θα πω τούτο, πάντα υπάρχει ένα αληθινό ή αληθοφανές πρόσχημα, όμως όλες αυτές οι αντιδράσεις και ο τρόπος που αυτές εκδηλώνονται, ΠΑΝΤΟΤΕ υποκρύπτουν μια βαθύτατη υποκρισία. Το μεταναστευτικό ενοχλεί πλέον γιατί εξαπλώνεται και βρίσκεται πίσω από την δική μας πόρτα, όσο ήταν μακριά μας, στα ακριτικά νησιά …είχε ο Θεός των Ελλήνων!

Φαίνεται πως βρισκόμαστε μπροστά στη δημιουργία  μιας νέας κοπής «αγανακτισμένων» που θα μας βάλουν εκ νέου σε περιπέτειες.-

Δορυς/Doris Κατερίνη 7-11-2019