Facebooktwitterlinkedinmail

Η ατάκα: -Παράλογο; -Δεν απαντά! ….μας ακολουθεί σαν έθνος και σαν λαό από τότε που πρωτοειπώθηκε. Είναι το διακύβευμα, είναι το χαρακτηριστικό μας που όλοι το ξέρουμε αλλά κανείς μα κανείς δεν θέλει να παραδεχτεί και να αποδεχτεί, πρώτα για τον εαυτό του και ύστερα για όλους τους άλλους γύρω του.
Οδεύουμε προς τις τρίτες αυτοδιοικητικές εκλογές επί Καλλικράτη, όχι μόνο δεν συμμαζεύτηκαν τα πράγματα, αλλά μάλλον εκτραχύνθηκαν ακόμη περισσότερο.
Το επίσης τραγικό είναι πως όλοι έχουν την υπόνοια, όλοι υποψιάζονται, όλοι άκουσαν, είδαν αλλά κανείς δεν παραδέχεται τίποτα.
Ο ξεπεσμός της κοινωνίας μας αποτυπώνεται από τις ημέρες και τα έργα όλων όσοι αποφάσισαν να μας αντιπροσωπεύσουν στους Δήμους και τις Περιφέρειες της χώρας κατ’ επέκταση και στο ευρωκοινοβούλιο και την Εθνική αντιπροσωπεία οσονούπω.
Στο ίδιο έργο θεατές κι ακόμα δεν μπήκαμε στην τελική ευθεία, χρηματισμοί, υποσχέσεις, θελήματα, ταξίματα έχουν για άλλη μια φορά την τιμητική τους. Τραμπουκισμοί, μπλοκαρίσματα υποψηφίων στο διαδίκτυο, γκεμπελισμοί, τακτικές συνομωσίας που παραπέμπουν σε εποχές που θεωρούσαμε πως είχαν περάσει ανεπιστρεπτί.
Εν ενεργεία Δήμαρχοι επί σειρά θητειών υπόσχονται και επαγγέλλονται το καλύτερο για τον πολίτη. Επί σειρά ετών διατελέσαντες αντιδήμαρχοι, σήμερα υποψήφιοι Δήμαρχοι, επαγγέλλονται να κάνουν ότι δεν έκαναν οι Δήμαρχοι κι αυτοί ως αντιδήμαρχοι όταν θα γίνουν Δήμαρχοι. Εν ενεργεία βουλευτές διεκδικούν την εκλογή τους στο Δήμο παρά που στην βουλευτική τους θητεία το μόνο που έχουν να καμαρώνουν για τον «τόπο» τους είναι οι παρελάσεις πολιτών από το πολιτικό τους γραφείο για μια μετάθεση, ένα διορισμό, την διευθέτηση της στρατιωτικής θητείας, ένα τετράμηνο-οκτάμηνο μέσω ΟΑΕΔ. Διατελέσαντες υπουργοί υπόσχονται πως αν εκλεγούν Δήμαρχοι θα κάνουν δρόμους, γεφύρια ακόμη και πως θα φέρουν θάλασσa ή πως θα μας εξαφανίσουν – εξασφαλίσουν το καλύτερο για τα επόμενα χρόνια.
Το ίδιο τραγικό πολιτικό σκηνικό ξεπεσμού συνεχίζει να πλανάται στην κοινωνία, να μεγαλουργεί, να ορίζει και να κατευθύνει τα πράγματα. Η τακτική του για όλα φταίνε οι άλλοι χαίρει άκρας αποδοχής.
Το καινούριο δεν βρέθηκε ποτέ αντιμέτωπο με το παλιό, έγινε παλιό και κατατρώγει τις σάρκες μας. Το λιγότερο χειρότερο μα κυβερνά και μας διοικεί επί χρόνια. Ο ευτελισμός των αξιών, η πλήρης απαξίωση των κανών της κοινωνίας χαίρει άκρας αποδοχής από τους πολίτες που αρέσκονται σε μια χειραψία, σε ένα εναγκαλισμό, σε ένα χτύπημα της πλάτης, σε μια αόριστη υπόσχεση που δεν κοστίζει δήθεν τίποτα άλλα κρύβει τελικά πολλά από πίσω.
Αυτό που τελικά ενοχλεί περισσότερο είναι τα καθαρά πρόσωπα, ο ανθρώπινος λόγος, η πίστη στο ότι άμα θέλουμε μπορούμε, το εμείς και όχι το εγώ, αυτό ταράζει τα νερά, χαλάει την πεπατημένη, το βόλεμα, την ησυχία.
Το μόνο σίγουρο φίλοι μου είναι πως εμείς οι πολίτες που θα κληθούμε στις 26 Μαΐου να ψηφίσουμε δεν έχουμε καμιά δικαιολογία να πούμε ξανά δεν ξέραμε, δεν ακούσαμε, δεν είδαμε.Το μόνο σίγουρο δυστυχώς πως θα ψηφίσουμε ξανά με γνώμονα τις υποσχέσεις, το δικό μας καλό και όχι το καλό όλων. Το μόνο σίγουρο πως θα εκπλαγούμε για πολλοστή φορά με την εκλογή αυτών που επί πέντε χρόνια βρίζαμε. Το μόνο σίγουρο πως θα αφήσουμε για την επόμενη φορά την όποια νέα προσπάθεια – κίνηση. Τ μόνο σίγουρο είναι πως θα ανοίξουμε όλους τους φακέλους των υποψηφίων μπας και έχει ξεπέσει και σε μας κανένα ατσαλάκωτο χαρτονόμισμα από αυτά που κυκλοφορούν σωρηδόν αυτό τον καιρό.
Χτίζουμε ένα σπίτι, το οποίο δεν έχει ιδρώτα στα θεμέλια αυτών που το κατοικούν. Δίνουμε την ευκαιρία στον κάθε ένα που το έχτισε, να μας εκμεταλλεύεται, να μας κάνει υποχείριά του για να πετύχει την όποια φιλοδοξία έχει. Και το χειρότερο, δεν συμμετέχουμε εμείς στην διαχείριση των τα οίκου μας μας, λες και δεν είναι «δικό μας». Γινόμαστε δειλοί, αφήνουμε τον εαυτό μας να ικανοποιείται με κάτι μέτριο, εναποθέτοντας τις ελπίδες και τα όνειρά μας στην μοίρα, σε κάποιον άλλο η στον Θεό. Και γιατί ρε μεγάλε ο Θεός να ασχοληθεί μαζί μας; Τι είμαστε; Ποιοι είμαστε στην τελική;
Δεν παίρνουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Στην αρχαία Αθήνα, οι πολίτες είχαν την κατάσταση στα χέρια τους. Μεγαλούργησαν πνευματικά, και εμείς ακόμη τους μνημονεύουμε και προσπαθούμε να τους μιμηθούμε.
Αυτό που οφείλουμε στους εαυτούς μας να κάνουμε είναι να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας, να ενεργοποιηθούμε πνευματικά, να οραματιστούμε, να δημιουργήσουμε και να πετάξουμε στα σκουπίδια ότι μας κρατά στο χώμα να κοιτάξουμε ψηλά για να ονειρευτούμε τον κόσμο που θέλουμε.
Το μόνο σίγουρα πως δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, θα προσμένουμε ίσως σε κάποιο θαύμα που θα κάνουν οι άλλοι και θα συνεπάρει και εμάς.-

Δορυς/Doris
Kατερίνη 10-4-2019