Facebooktwitterlinkedinmail

Χειμώνας αττικός γυροφέρνει στις άφατες γωνιές του Υμηττού και αυγατίζει σιωπές.

Μιλούν οι πέτρες άραγε;

Ξοδέματα αδιάσπαστου σκληρού τις περιορίζουν στη βαθρική τους ακινησία σε περιθώριο μιας πράσινης αναλαμπής.

Μακραίνει στο πουθενά του χθες – ή στο παντού –η αβασταγή τους, σε αλυσίδα άφθαρτη δεμένη στις όχθες του Αχέροντα.

Πέτρες κραυγές

Πέτρες σιωπές

Σε καθιστική διαμαρτυρία λήθης

Καμάρα της ζωής σε βάθος κάδρου που άφησε στο διάβα του ο χαλαστής ο χρόνος αφήνει να ακολουθεί, σαν οπτασία αυτοκρατορική, η έπαρση των αποδήμων.

Συννεφιασμένος αττικός ουρανός στο γκρίζο της απόγνωσης

Η εγκατάλειψη

Η ερημιά

Σε μετουσίωση ομορφιάς που μακρηγορεί σε αυτή την ύστατη των ωρών αλητεία

Και στα ενδότερα;

Κύκνειοι ψίθυροι ερώτων….

Είναι ο αγέρας που διασχίζει, και λυγίζει, την αντίσταση των ερειπίων;

Εκστατική γιορτή των Σιληνών σε μια λατρεία διονυσιακή που αμύνεται στην προδομένη από το Φοίβο του φωτός ανάκληση του χρόνου;

Στο γυρολόγι των ερειπίων σέρνει χορό συρτό, σε πρώτο πλάνο, μια οριστική του κόσμου, παρουσία.

Με μνήμες άκλητες γεμάτο το σακίδιο στους ώμους και διαψεύσεις άχρονων στιγμών βάρος στην πλάτη, απαθανατίζεται η ζωή.

Κάτω από το γείσο του καπέλου ξεκουράζεται η σκιά των ονείρων

Ανακλάσεις φωτός στους καθρέπτες της εφήμερης πραγματικότητας που γυροφέρνουν, άχνη και θέρμη, στο λαιμό

Σιμώνει η νύχτα

Περιμαζεύει θλίψη

Και με σιωπές

Παραχαράσσει

Του τοπίου την οικείωση

Αυθαιρετώντας

Επί των ερειπίων…

 

Νικολέτα Ανδριανή