Facebooktwitterlinkedinmail

O Ευκλείδης Τσακαλώτος ήταν ειλικρινείς απέναντι στο λαό και άνοιξε μια κουβέντα με πολλές ερμηνείες αλλά είπε και μια σκληρή αλήθεια (…όταν ψηφίζεις την απλή αναλογική με ανθρώπους που στο παρελθόν έχεις διαφωνήσει και διαφωνείς και σήμερα θα πρέπει να τα βρεις…!) που όπως φαίνεται ο Αλέξης Τσίπρας και οι ομήγυροί του αδυνατούν να κατανοήσουν και μάλλον δεν συμφωνούν.

Στην δεδομένη χρονική στιγμή είναι εντελώς αχρείαστο να ξαναζήσουμε και ξαναγυρίσουμε επτά χρόνια πίσω, στο 2015. Από όλες τις απόψεις.

Κανείς δεν θα ήθελε να ξαναζήσει μνημόνια και την απόλυτη εξαθλίωση που έζησε αυτά τα χρόνια και όσα ακολούθησαν. Γιατί, όπως και να το δει κανείς, τα μνημόνια ήταν μια κοινωνικήκαταστροφή όσο κι αν η σημερινή κατάσταση στην χώρα παραμένει σκληρή και δυσοίωνη και σήμερα και μάλλον για τα επόμενα χρόνια, εκείνη η περίοδος τραγική, ήταν μια περίπτωση όπουη «θεραπεία» ήταν πολύ ποιο οδυνηρή από την ασθένεια που υποτίθεται ότι θα θεράπευε.

Γιατί δυστυχώς τα μνημόνια ήταν και θα παραμείνουν στην μνήμη μας ως η χειρότερη πρόσφατηστιγμή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μιας Ευρωπαϊκής Ένωσης που αντιμετώπισε μια ολόκληρηκοινωνία ως κακομαθημένα παιδιά που χρειάζονταν επειγόντως ένα καλό μάθημα. Με μιακαταστροφική λογική λιτότητας απαξίωσης και υπονόμευσης της κοινωνικής συνοχής.

Δεν χρειάζεται να ξαναζήσουμε την εποχή όπου το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού προσωπικούαντιμετώπισε την όποια αντίδραση του λαού ως παραβατικότητα και όχι ως δικαιολογημένηοργή και αγανάκτηση. Γιατί όλοι αυτοί που ξεσηκώθηκαν «δεν τα είχαν φάει μαζί τους» καιαυτό που ήθελαν ήταν όντως δημοκρατία.

Κι εκεί πάνω που όλα φαινόταν φαιδρά και σκοτεινά εμφανίστηκε η ΕΛΠΙΔΑ, η ΑΡΙΣΤΕΡΑ και με τις δικές μας ευλογίες επιτρέψτε μου να πιστεύω πως τα έκανε θάλασσα. Δεν χρειάζεταινα ξαναζήσουμε και την εμπειρία μιας Αριστεράς που βρέθηκε στην εξουσία εκπροσωπώνταςτην οργή και την αγανάκτηση για να αποδειχτεί ότι δεν είχε επεξεργαστεί καμιά στρατηγική ούτεγια μια δύσκολη ρήξη με κανένα, ούτε για έναν συμβιβασμό με το μικρότερο δυνατό κόστος, αλλά για ένα συμβιβασμό με κάθε κόστος στην πλάτη του άμοιρου κοσμάκη που τους πίστεψε και να παραμείνουν στις καρέκλες που ξεκούρασαν τα επιδέξια κωλαράκια τος μετά από δεκαεφτά ώρες σκληρής διαπραγμάτευσης.

Δεν χρειάζεται να ξαναζήσουμε μια Αριστερά στην εξουσία που αφού ζήτησε από το λαό στοδημοψήφισμα τη στήριξη για μια σύγκρουση, μετά έσπευσε να συνθηκολογήσει σχεδόν αμαχητί, με αποτέλεσμα άλλο ένα μνημόνιο.

Όλα αυτά δεν θέλουμε να τα ξαναζήσουμε. Ιδίως από τη στιγμή που όλοι όσοι ενεπλάκησαν στηδιαχείριση αυτών των πολιτικών αποφάσεων τη δεκαετία που πέρασε δεν έχουν δείξει καμιάδιάθεση αυτοκριτικής και δεν εμπνέουν καμιά εμπιστοσύνη και δεν έχουν δώσει κανένα δείγμα αλλαγής.

Σίγουρα τα πράγματα είναι διαφορετικά σήμερα. Προς το χειρότερο.

Άλλες οι αφετηρίες και άλλες οι προκλήσεις, αν και οι περισσότερες πληγές παραμένουν εξίσου ανοιχτές όπως τότε.

Για αυτό και μόνο δεν έχει κανένα νόημα μια συζήτηση και μια αντιπαράθεση για το παρελθόν. Νόημα θα είχε βεβαίως αν θυμόμαστε ότι εφόσον δεν συζητήσαμε και δεν παραδεχτήκαμε ταλάθη που έχουν γίνει, μάλλον το πιο πιθανό είναι να τα επαναλάβουμε.-

Δορυς/Doris, Κατερίνη 23-6-2022