Facebooktwitterlinkedinmail

Η ηθική δεν είναι βιλαέτι κανενός για να την προσαρμόζει στις «ανάγκες» του και να την διαμορφώνει ανάλογα με τις χρωματικές, εθνικές, φυλετικές ταυτότητες θυτών και θυμάτων.

Τα σχόλια, τόσα πολλά που τα αποκαλείς και πλειοψηφία, στο ίντερνετ δοκιμάζουν τις αντοχές και τις ανοχές του καθενός από μας όπως δοκιμάζουν και τη λογική μας. Σε κάνουν να αναρωτιέσαι, να απορείς  και να αμφιβάλεις για την υπόσταση και την ψυχική υγεία των διπλανών σου που καλημερίζεις κάθε μέρα, όπως αμφιβάλεις για την ψυχική υγεία του Ντόναλντ Τραμπ ή του σχιζοφρενή επαρμένου Βορειοκορεάτη, «ηγεμόνα» που υπηρετεί ως ο ανώτατος  άρχων της χώρας και απειλεί άπαντες με το πυρηνικό οπλοστάσιο που φέρεται να έχει στην κατοχή του.
Φυσικά και ένα έγκλημα σαν αυτό στη Ρόδο από μόνο του σοκάρει. Όμως περισσότερο σοκάρουν οι απαιτήσεις της κοινωνίας και καλά, αλλά και των μέσων μαζικής εξημέρωσης που αρέσκονται να μάθουν λεπτομέρειες για την υπόθεση απόπειρας βιασμού και εν συνεχεία της δολοφονίας της άτυχης κοπέλας.  Η κοινωνία σφυρίζει αδιάφορα εκτός facebook, ενώ έχει άποψη επί παντός επιστητού στα post και στα σχόλια που κυκλοφορεί κανονικά με ονοματεπώνυμο, ταυτότητα και οικογένειες ανάμεσά μας.
Μέσα από ένα ακόμη φοβερό και άγριο έγκλημα και προσπερνώντας τις διαδικτυακές ή τηλεοπτικές κοκορομαχίες ξεδιπλώνεται η απόλυτη ξεφτίλα όλων όσοι παρουσιάζονται ως θεματοφύλακες ενός ξοφλημένου ηθικά και συνειδησιακά έθνους.

Πρώτα-πρώτα εστιάζουμε στην εθνικότητα των δραστών. Ήταν Έλληνες; Ήταν Ξένοι; Μήπως ήταν Αλβανός; Ναι, αλλά δεν είδαμε την ίδια ευαισθησία στην υπόθεση της Μυρτούς. Που ήταν η υπέρ ευαισθησία του ανάλγητου κράτους τότε; Το θέατρο του παραλόγου συνεχίζεται σε ένα επίπεδο πολύ πιο κάτω από το ελάχιστο που μπορεί να θεωρηθεί ως αντιπροσωπευτικό του ανθρωπίνου είδους.
Και ενώ προσπαθείς να συνέλθεις και να πάρεις μια ανάσα, έχοντας πάντα στο μυαλό σου τον Κιμ και το κουμπί του, έρχεται το δεύτερο χαστούκι. Η ποινικοποίηση του θύματος. Τι φορούσε; Τι δικαιώματα είχε δώσει; Τι ζητούσε τέτοια ώρα σε εκείνο το σημείο; Γιατί ήταν τόσο προκλητικά ντυμένη; Παρακολουθούσε τα μαθήματα τακτικά; Πόσα μαθήματα χρωστούσε; Και η μόνη απάντηση που σου έρχεται στο μυαλό αβίαστα είναι με την μορφή ερώτησης. Τι στην ευχή κουβαλάτε στα κεφάλια σας, μωρέ; Μιας νεαρής κοπέλας δυο της αφαίρεσαν τη ζωή με τη βίαια. Χωρίς κανένα λόγο. Δύο «άνθρωποι» κατηγορούνται και παραδέχτηκαν την συμμετοχή τους για τον θάνατό της.- TEΛΟΣ. Τα υπόλοιπα άπτονται της δικαιοσύνης και μόνο, για την κοινωνία δεν θα έπρεπε να έχουν την παραμικρή σημασία. Όλα τα φρικτά εγκλήματα που συμβαίνουν μεσούσης της κρίσης, όπως και το έγκλημα στη Ρόδο, δυστυχώς, είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας. Τα γεμάτα μίσος σχόλια στο μέσα κοινωνικής αποχαύνωσης επιβεβαιώνουν τον παραμορφωτικό φακό με τον οποίο παρατηρούμε όσα συμβαίνουν γύρω μας. Σαν τις εικόνες που ανεβάζουμε στα social media, τίγκα στο photoshop, έτσι και οι γνώμες και οι προτεραιότητές μας φιλτράρονται από την δική μας αντίληψη για το τι είναι αληθινά σημαντικό, με αποτέλεσμα η αξία της ανθρώπινης ζωής απαξιώνεται μπροστά στην ανάγκη να προβάλλουμε τις όποιες δικές μας «αξίες».
Δεν μας προβληματίζει που μέλη της κοινωνίας ανεξάρτητα από θρησκείες και εθνικότητες, έχουν χάσει κάθε ίχνος σεβασμού στη ζωή του διπλανού τους. Δεν μας προβληματίζει πώς είναι δυνατόν σε ένα κόσμο που απολαμβάνει πρωτόγνωρη σεξουαλική ελευθερία, να φτάνει κάποιος στο έγκλημα επειδή δεν του «έκατσε» η γκόμενα. Ποιες σάπιες αντιλήψεις κρύβονται μέσα σ’ αυτά τα μυαλά;  Και πως έτσι απλά και ανώδυνα εξισώνεις ένα έγκλημα με μια ζωή που πετάχτηκε στα σκουπίδια για ένα κρεβάτι, ένα κινητό ή για λίγα ευρώ.
Τα «θέλω» μας, έχουν γίνει κυρίαρχα, μας προσπερνούν, μας κυριεύουν και απαιτούν, λες και πρόκειται για μια ιδιότυπη μορφή χρέους απέναντί μας. Λες και οι πάντες μας τα χρωστούν και το μόνο που αρκεί είναι να απλώσουμε το χέρι μας για να το αποκτήσουμε.
Η χαλαρή συνείδηση αποκομμένη από ενδοιασμούς σηματοδοτεί την καθημερινότητά μας, βρίσκει την «κορυφαία» έκφρασή της όταν εμπλέκεται η ανθρώπινη ύπαρξης, το ύψιστο δικαίωμα ενός ανθρώπου να ζει και να αναπνέει με τον δικό του τρόπο και ρυθμό, εφόσον δεν επηρεάζει τους άλλους. Είναι ένδειξη παράνοιας να προκύπτει θέμα με τις όποιες επιλογές του καθενός και να προσπερνιέται η απαξίωση της ανθρώπινης ύπαρξης.
Το να υπερασπίζεσαι τις ηθικές αξίες μιας κοινωνίας, σε όποια εποχή κι αν συμβαίνει τούτο, δεν σημαίνει πως ανήκεις σε κάπια ομάδα, κόμμα ή ιδεολογία. Η ηθική δεν είναι βιλαέτι κανενός για να την προσαρμόζει στις «ανάγκες» του και να την διαμορφώνει ανάλογα με τις χρωματικές, εθνικές, φυλετικές ταυτότητες θυτών και θυμάτων. Το πραγματικό πρόβλημα εστιάζεται στην παντελής απουσίας της ηθικής και μια τέτοια διαπίστωση θα έπρεπε να είναι το κέντρο της όποιας συζήτησης, δίχως αφορισμούς, δίχως αποκλεισμούς.
Ο τραγικός θάνατος μιας νεαρής κοπέλας είναι ο βουβός μάρτυρας του διαζυγίου που έχουμε πάρει με την ηθική. Τα σχόλια, οι αναρτήσεις που ακολούθησαν είναι η απόδειξη ότι δεν μπορούμε να παραμένουμε βουβοί απέναντι σε αυτούς που έχουν απωλέσει οριστικά την ανθρωπιά τους. Ακόμη ποιο τραγική διαπίστωση είναι πως τα παιδιά μας και τα αδέλφια μας, που μεγαλώνουν σε ένα τέτοιο ανήθικο «προοδευτικό» περιβάλλον, για το παραμικρό και από τη μια στιγμή στην άλλη, πάρα πολύ εύκολα, μετατρέπονται σε κλέφτες, βιαστές και δολοφόνους.

Θεόδωρος Ψαλλίδα