Facebooktwitterlinkedinmail

Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ήταν χθες, στη Βουλή, απολύτως ήρεμος και συγκροτημένος στον πολιτικό λόγο του. Μια «ήρεμη δύναμη», κατά τη γνωστή έκφραση του Φρανσουά Μιτεράν, που χαρακτηριζόταν από καθαρές και πειστικές πολιτικές θέσεις με συγκεκριμένα επιχειρήματα και όχι με κραυγές, κορόνες και κινήσεις εντυπωσιασμού, χωρίς περιεχόμενο. Τον βοήθησε υπερβολικά σε αυτό ο κύριος αντίπαλός του.

Ισως κανείς να μην περίμενε ότι ο Κυρ. Μητσοτάκης θα έκανε μια τόσο κακή εμφάνιση χθες. Ο λόγος του χαρακτηρίστηκε από επαναλαμβανόμενες «ατάκες», εμμονές και κυρίως από μια προσπάθεια να «μαζέψει» τα ασυμμάζευτα και όσα απαράδεκτα είχε πει προχθές, από το ίδιο βήμα, ειδικά για τον νέο υπουργό Εθνικής Αμυνας.

Το βασικό πρόβλημα του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, το οποίο αποδείχθηκε περίτρανα για άλλη μια φορά χθες, είναι ότι επιχειρεί να παρουσιαστεί ως κάτι που δεν είναι. Ενα άλλο πρόβλημα είναι ότι εξαρτάται από αυτούς τους ακραίους της Ν.Δ. που τον έκαναν αρχηγό και από κακούς, μάλλον, συμβούλους. Ο συνδυασμός αυτών τον οδηγεί στο να παρουσιάζει μια εικόνα που είναι εντελώς αναντίστοιχη με αυτά που ο ίδιος έδειχνε στο παρελθόν ότι πρεσβεύει.

Ο πραγματικά άριστος πολιτικός επιχειρηματολογεί, δεν κραυγάζει, ούτε λέει «εξυπνάδες». Ο πραγματικός υπερασπιστής της δημοκρατίας καταδικάζει από την πρώτη στιγμή και όχι καθυστερημένα –και αφού έχει προηγηθεί η διαφοροποίηση της αδελφής του– τις παρακρατικές πρακτικές σε βάρος βουλευτών.

Ενας «Ευρωπαίος» ηγέτης θα είχε φροντίσει με συνοπτικές διαδικασίες να εκκαθαρίσει την παράταξή του από τα κατάλοιπα των καταδικασμένων σε οικουμενικό επίπεδο αντιδραστικών ιδεολογιών, οι οποίες δηλητηριάζουν το δημοκρατικό πολίτευμα.

Χθες, όμως, αποδείχθηκε για άλλη μια φορά πως και το ΚΙΝ.ΑΛΛ., με τις επιλογές της ηγεσίας του, έχει πάρει έναν δρόμο που έχει οριοθετηθεί από τη Ν.Δ., χωρίς καμία διάθεση διαφοροποίησης. Αυτό οδηγεί σε συρρίκνωση του πολιτικού ακροατηρίου του, με συνέπεια να μη φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ για τον διεμβολισμό της παραδοσιακής κεντροαριστερής παράταξης, αλλά η ίδια η παράταξη που δείχνει μια εντυπωσιακή διάθεση πολιτικής αυτοκτονίας.