Facebooktwitterlinkedinmail

Σε εκείνη τη βόλτα μας στο Σύνταγμα
– είχα μανία στα περιστέρια, όχι στους τσολιάδες –
μου αγόρασε εκείνος ένα μπαλόνι.
Κατακόκκινο μπαλόνι σε σχήμα αετού
με δεμένα τα πόδια σε εξάρτηση σχοινιού
που όλο πετούσε
έτρεχα
έτρεχα για να πετάει
να πετάει
να πετάει
κι εγώ πετούσα στα φτερά του.
Λαβώθηκε στο πέταγμα ο αετός
μια αθώρητη τρυπούλα στην καρδιά του…
κι έπεφτε
έπεφτε
έπεσε στο χώμα
μια πλαστική σκιά του αετού μου.
Μου έμεινε από τότε η αγωνία πως
ό,τι μου χαρίζουν
είναι μπαλόνι πλαστικό
με μια τρυπούλα στην καρδιά

και ξεφουσκώνει

Νικολέτα Ανδριανή