Facebooktwitterlinkedinmail

Ουδέν μονιμότερο του προσωρινού.
Κάποιος το είχε πει αυτό και είχε και δίκαιο.
Επειδή δεν υπάρχει τίποτε μόνιμο,νομίζω ότι ήρθε η ώρα να αναθεωρήσουμε κάποιες πολιτικές αρχές.
Καλή η βουλή των λόρδων που καθιέρωσε τις θέσεις δεξιά-αριστερά, αλλά τώρα τα κουκιά τα μετράμε διαφορετικά.

Σαν αρχή καλό θα είναι να τονισθεί , άλλο ο φιλελευθερισμός που η δημιουργία του βρίσκεται κάπου στα τέλη του 16ου αιώνα και ήταν το αντίπαλο δέος στη μοναρχία Βασιλιάδων και και της δογματικής θρησκείας και άλλο ο νεοφιλελευθερισμός που μπορεί να πρόκειται για την συνέχεια του φιλελευθερισμού ,στην ουσία όμως είναι το καρκίνωμα της ανθρωπότητας προς το κέρδος και την εξουσία.

Νεοφιλελευθερισμός.Πρόκειται για μια οικονομική φιλοσοφική θεωρία που αν θα την εντάξουμε σε πολιτικούς χώρους θα λέγαμε ότι τείνει περισσότερο σε αυτό που ονομάζει η Ευρώπη ως σοσιαλοδημοκρατία ή τουλάχιστον έχει πολλά στοιχεία που την εντάσσουν στο συγκεκριμένο πολιτικοκοινωνικό χώρο.
Τώρα ο νεοφιλελευθερισμός έχει κυριαρχήσει παντού,εδαφικά-εθνικά-κοινωνικά και πολιτικά.

Ο νεοφιλελευθερισμός δεν έχει κατευθύνσεις δεν έχει χρώματα και συμβολισμούς αλλά και σχεδόν τίποτε απ´ αυτό που ονομάζαμε παλιότερα πολιτικά συστήματα. Έχει απλωθεί παντού, ζωντανό παράδειγμα είναι η ίδια η Ελλάδα.
Δεν ξέρω αν θα μπορούσαμε να τον ορίσουμε ως πολιτικό σύγχρονο σύστημα αλλά κοινωνικό σίγουρα είναι και πρόκειται για το απεχθέστερο

Οι θεματοφύλακες του νεοφιλελευθερισμού είναι πολλοί, αντίδραση όμως στη δράση του μάλλον ακόμη δεν έχει βρεθεί.
Πέραν ίσως από κάποιες φωνές και αυτές μεμονωμένες.