Facebooktwitterlinkedinmail

Δεν αισθάνομαι δικαιωση.
Ούτε ικανοποίηση.
Απλά και μόνο μια βαθειά στεναχώρια.
Ναι, στεναχώρια, Γιατί έγκαιρα είχα διαγνώσει τους κινδύνους που περιέκλειε η ανάδειξη του αδίστακτου κι ανίκανου πολιτικού εγκληματία Κυριάκου Μητσοτάκη στην προεδρία της Νέας Δημοκρατίας και μετά στην πρωθυπουργία της χώρας.
Πολλοί τον ήξεραν. Πολλοί — και πιο έμπειροι και πιο ισχυροί από μένα — έλεγαν κατ ίδιαν τα ίδια με μένα. Αλλά δεν τολμούσαν, αν και είχαν καθήκον, να υψώσουν τη φωνή τους.
Έτσι φτάσαμε εδώ που είμαστε τώρα.
Δεν κατηγορώ κανένα.
Κάθε δημόσιο πρόσωπο πολιτεύεται και συμπεριφέρεται με τον τρόπο που επιλέγει. Και γι αυτό κρίνεται. Από τον λαό. Και από την ιστορία.
Κι άλλη ολιγωρία όμως δεν συγχωρείται. Ειδικά αυτές τις κρίσιμες στιγμές. Η χώρα δεν κινδυνεύει να γίνει Μπανανία. Δεν κινδυνεύει να γίνειο failed state. Με τον Μητσοτάκη και τους εντολοδoxoυς εκτελεστές του έχει γίνει και τα δυό.
Η κατηφόρα πρέπει να σταματήσει.
Πρώτα απ΄όλα μέσα στη Νέα Δημοκρατία. Την μεγάλη ιστορική παράταξη που ανέδειξε τον Μητσοτάκη και τον ανέχεται, τώρα πια με μεγάλη αμηχανία, μέχρι τώρα.
Που ανέχεται να την έχει κάνει ιδεολογική και πολιτική μουτζούρα.
Ο δρόμος είναι ένας και μοναδικός.
Τον έδειξαν πρόσφατα όσοι ήθελαν να περιφρουρήσουν την τιμή και την αξιοπρέπεια του ιστορικού Συντηρητικού Κόμματος στη Μεγάλη Βρετανία. Τι κι αν αν είχαν κερδίσει τις εκλογές με επικεφαλής τον Μπόρις Τζόνσον. Όταν είδαν κι απόειδαν, απλά τον απομάκρυναν. Το ίδιο έκαναν και με τον ομογάλακτο με τον Μητσοτακη καγκελάριο της Αυστρίας λίγο καιρό πριν. Με εσωτερικές διαδικασίες.
Είναι ασφαλώς οδυνηρό. Αλλά αν ενδιαφέρει τους πραγματικούς Νεοδημοκράτες η τιμή της παράταξης τους τώρα είναι η ώρα να δράσουν. Για να απαλλαγούν από τον Μητσοτάκη. Το διεφθραμένο παρακράτος του. Τους ακροδεξιούς μουσαφιραίους. Κι όλους τους άλλους αδίστακτους θεσιθήρες.
Τώρα. Πριν την κάλπη. Όχι μετά. Τότε θα είναι πολύ αργά.