Facebooktwitterlinkedinmail

Προεκλογικά επανέρχονται στο προσκήνιο οι υποσχέσεις για φιλολαϊκούς δήμους ακομμάτιστους και ανοικτούς προς όλους, δυστυχώς ακούγονται όλα αυτά και από παρατάξεις της Αριστεράς. Δυστυχώς η παταγώδη κατάρρευση κάθε αφηγήματος ή προσδοκίας και επί των ημερών ΣΥΡΙΖΑ, αφήνει πίσω αυταπάτες και απάτες που επιμένουν πεισματικά να μην μας εγκαταλείπουν. Και σε αυτή την προσπάθεια η συμμετοχή του λαού για τη δημιουργία ανεξάρτητων οργάνων υπέστη μεγάλη ήττα και δυστυχώς δεν έχει να επιδείξει κατακτήσεις.

Επανέρχεται στο προσκήνιο από την προ χουντική περίοδο η εκλογή δημοτικών συμβουλίων με απλή αναλογική, εποχές όπου οι δήμοι είχαν μια σχετική πολιτική και οικονομική αυτοτέλεια. Πέρασαν πολλά χρόνια από την περίοδο της μεταπολίτευσης όπου πάρα πολλοί δήμοι στην χώρα φτιάχτηκαν σχεδόν από την αρχή. Στη συνέχεια, είδαμε για πάρα πολλά χρόνια «κεντροαριστερούς» στην πλειοψηφία δημάρχους να χρησιμοποιούν τους δήμους ως ρουσφετολογικούς μηχανισμούς, ως εφαλτήριο μεταπήδησης στον κεντρική πολιτική σκηνή εκμεταλλευόμενοι την εξουσία τους την σχέση με εργολαβικά συμφέροντα, μετατρέποντας τις περιοχές τους σε τσιμεντουπόλεις, υποβαθμίζοντας το περιβάλλον και υποθηκεύοντας το μέλλον.

Ούτε λόγος για λειτουργία αυτοδιοίκησης.

Στη νέα περίοδο, οι κοινότητες εντάσσονται σε δήμους με τον «Καποδίστρια», οι μικροί δήμοι συγχωνεύονται από μεγαλύτερους με τον «Καλλικράτη» και οι νομαρχίες αντικαθίστανται από τις περιφέρειες. Η αύξηση των μεγεθών συνοδεύτηκε με αλλαγές, μεταφορά αρμοδιοτήτων, μείωση της κρατικής επιχορήγησης, συγκέντρωση εξουσιών, δημαρχοκεντρικό μοντέλο λειτουργίας, μετατροπή των δήμων σε επιχειρήσεις που πρώτα υπολογίζουν το έσοδα και μετά όλα τα άλλα.

Ούτε κατ’ ευφημισμό δεν αποτελούν πλέον οι δήμοι αυτοδιοικητικούς θεσμούς, όπως από συνήθεια αποκαλούνται. Στις διοικήσεις των δήμων επανέρχονται παρατάξεις και πολιτικά πρόσωπα προερχόμενα το βαθύ κομματικό σύστημα, συνδεδεμένα με την διαπλοκή με το κεφάλαιο και τους μηχανισμούς του κράτους. Όλοι οι υποψήφιοι προχωρούν προεκλογικά σε εξαγγελίες για άσκηση φιλολαϊκής πολιτικής, τις οποίες λησμονούν άπαντες με το πέρας των εκλογών. Το περίεργο, είναι ότι σε αυτό το τρυπάκι έκτος των κομματικών πολιτικάντηδων, μπαίνουν και προσκείμενοι στην υποτιθέμενη αριστερά.

Η ανακατανομή αρμοδιοτήτων προς δήμους δρομολογήθηκε, ως μονόδρομος, ταχύτερα και με ευελιξία σύμφωνα με τις απαιτήσεις της αγοράς. Η εμπορευματοποίηση-ιδιωτικοποίηση υπηρεσιών είναι οι υποχρεωτικοί όροι που τηρούνται απαρέγκλιτα.

Δήμοι και περιφέρειες δεν έχουν δυνατότητα να παρεκκλίνουν από τις μνημονιακές δεσμεύσεις των εκάστοτε κυβερνήσεων. Με τον Καλλικράτη και πιο ασφυκτικά με τον Κλεισθένη είναι υποχρεωμένοι να τηρούν τους κανόνες της ιδιωτικοοικονομικής λειτουργίας, την ανταποδοτικότητα για παροχή υπηρεσιών, τους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, τις κατευθύνσεις για τις πηγές των εσόδων και την πολιτική των εξόδων, με προσανατολισμό για συμπράξεις με ιδιώτες, την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας. Δεν επιτρέπεται να μεταφέρουν κονδύλια από κωδικό σε κωδικό. Και φυσικά στο κομμάτι των εργασιακών παραμένουν οι δήμοι η κολυμπήθρα αλίευσης ψήφων

Λειτουργούν ως τοπική διοίκηση με περιορισμένη αυτοτέλεια, δημαρχοκεντρικά με βάση ψηφισμένο νομικό πλαίσιο. Οι δημοτικές αρχές ασκούν εξουσία κάτω από συγκεκριμένους νόμους, πολιτικό πλαίσιο, όρια, αρμοδιότητες, χωρίς δυνατότητες ανθρωποκοινωνικής πολιτικής χωρίς καμιά ελαστικότητα ακόμη και προς τις ευπαθείς και αδύναμες να συντηρηθούν ομάδες. Μοιράζοντας ειδοποιήσεις για ληξιπρόθεσμα χρέη στους πολίτες με φαρδιές πλατιές υπογραφές χωρίς καμία ντροπή

Αυτή η εφαρμογή του νέου ρόλου των δήμων ως μηχανισμών κρατικής επιβολής, αποτελεί την πραγματική εικόνα της χώρας, αποτελεί εξαπάτηση του πολίτη. Οι μικρές μειώσεις δημοτικών τελών ή οι απαλλαγές άπορων δεν αποτελούν κανόνα για να χαρακτηρίσεις μια πολιτική φιλολαϊκή. Τα μεμονωμένα ή επιμέρους θετικά μέτρα, που λαμβάνονται σε κάποιους δήμους, είναι ελάχιστα, μικρής αξίας, δεν δημιουργούν ρωγμές, δεν αποτελούν ένα συνολικό υπόδειγμα μιας ανατρεπτικής πολιτικής παρέμβασης.

Αναπαράγονται αυταπάτες για περιθώρια άσκησης μιας φιλολαϊκής πολιτικής, μέσω του «εγώ θέλω, εσύ μπορείς;», που γίνεται όλο και ποιο ξεκάθαρο, ποιθο σδυγκεκριμμένο καθώς οδεύουμε προς τις κάλπε, μέσω των σημερινών δήμων όσο κρατούν οι κοπές πίτας, οι χοροί, τα συμπόσια και οι παρελάσεις των υποψηφίων που φέτος συμπίπτουν και με τον «καρνάβαλο».-

 

Δορυς/Doris

Κατερίνη 18-2-2019