Facebooktwitterlinkedinmail

Τελικά η αναποδιά μου δεν έχει όρια.Βγαίνω Παρασκευή βράδυ και ψάχνω μπαρ (ξέρεις, από αυτά τα παλιά), να μην έχει πολύ κόσμο.

Ναι , σωστά, η αναποδιά μου δεν έχει όρια.Άλλα δε φταίω.Βλέπεις δε μερίμνησα να κάνω ένα μπαρ στο μπαλκόνι μου , με μία κάβα άξια της προσωπικότητας ενός παλιού πότη.

Σωστά, η μουσική δεν είναι backround σε όλο αυτό, άλλα το κέντρο των όλων.David Bowey, Tom Waits, Neil Young, Radiohead και τόσοι ακόμα φίλοι μαζεμένοι γύρω μου.

Να δεις που αν υπάρχει Θεός, θα είναι μουσικός. Και τα Χερουβείμ και Σεραφείμ θα είναι  μπάντα.Όσο το σκέφτομαι, τόσο περισσότερο μου ταιριάζει το συγκεκριμένο σκεπτικό.

Ασε που να δεις ότι είναι όλοι τους και πιωμένοι, πώς αλλιώς να δικαιολογήσω την καθημερινότητά μου, που δε νομίζω πως διαφέρει και πολύ από τη δική σου.

Να γυρίσουμε όμως στο μπαρ και να αφήσουμε τα του Θεού στη σφαίρα των στοχαστών.Μ’αρέσουν οι συζητήσεις που ακούω. Όχι, δε συμμετέχω. Όχι  λόγω σνομπισμού, αλλά να, απολαμβάνω την παρέα της μουσικής και του αλκοόλ σαν ιεροτελεστία.

Είναι ωραία στον Παράδεισο, έλεγε μια παλιά μπάντα.Μάλλον για μένα το έγραψε.

DJ, φέρε στην παρέα μου και τον Strummer, ένα σκαμπό είναι άδειο… ένα μυαλό έχει αρχίσει  να γεμίζει.