Facebooktwitterlinkedinmail
Δημοσιεύθηκε 31 Αυγούστου 2018

Κάθε φορά που ανοίγεις ένα φάκελο από δημόσια υπηρεσία, τράπεζα, εφορία, εισπρακτικές εταιρείες ένα τρέμουλο διαπερνά το κορμί σου, σε κόβει κρύος ιδρώτας. Κάθε ειδοποίηση από το κράτος είναι σαν την πρώτη φορά που μηδενίστηκε το γραπτό σου στο σχολείο από τον καθηγητή. Αντιλαμβάνεσαι ότι για πρώτη φορά στην ζωή σου, αν και σε όλες τις εξετάσεις που σου δόθηκαν ήσουν πάνω από τον μέσο όρο, πλέον κόβεσαι. Ψάχνεις να βρεις γιατί ο εξεταστής μηδένισε την γεμάτη ιδρώτα κόλλα σου. Γνωρίζεις ότι το μηδέν ως αποτέλεσμα ήταν απαγορευτικό γι' αυτό άλλωστε τώρα με το χαρτί στο χέρι έχεις παγώσει σε αντίθεση με τον διπλανό που αντιμετώπισε τον μηδενισμό γελώντας, επειδή προφανώς έχει συνηθίσει «το κάτω από την βάση».
Όταν παίρνεις εκείνο το χαρτί με τον ξύλινο δημοσιοϋπαλληλικό λόγο και την απειλή με υπογραμμισμένα μπόλντ γράμματα καταλαβαίνεις πραγματικά και όχι θεωρητικά ότι ήσουν άριστος στις εξετάσεις της ζωής όμως σε «έκοψαν» λόγω φάτσας.
Το κράτος με ύφος εξεταστή δεν χρειάζεται και δεν μπαίνει στην διαδικασία να σε γνωρίζει κατ' ιδίαν, δεν χρειάζεται να ξέρει πώς γελάς, πώς κλαις, πώς οργίζεσαι, πώς καταρρέεις. Ξέρει ότι εσύ, είσαι ο από κάτω και δεν είσαι παρά ένας αριθμός. Η διαφορά της δικής σου φάτσας για το κράτος είναι ότι το δικό σου όνομα είναι ένα όνομα σαν όλα τα άλλα κάτω από έναν κωδικό σε χιλιάδες επιστολές της Υπηρεσίας μηδενισμού της Αξιοπρέπειας. Ενώ το κράτος δια μέσω υπαλλήλου-εκτελεστή, του απουσιολόγου και σημαιοφόρου, του γλειψηματία του συστήματος που έχει φιλήσει κατουρημένες ποδιές για να τρυπώσει έχει δύο χαρακτηριστικά που τον διαχωρίζει από εσένα πρώτον δεν υπάρχει πουθενά και δεύτερον, τη θέση του υπογράφοντος διευθυντή ή προϊσταμένου. Αυτή η υπογραφή είναι το πρόσωπο του συστήματος πάντα κάτω-κάτω στην σελίδα, σε ασφαλή απόσταση από το δικό σου όνομα, δίπλα στην σφραγίδα «Ελληνική Δημοκρατία».
Για να γίνει ο όποιος εν δυνάμει διακανονισμός-συζήτηση, θα πρέπει να προσέλθεις στο γραφείο της Υπηρεσίας, να γνωρίσεις κατ' ιδίαν την φάτσα ενός από τους καλούς μαθητές. Να δεις και να συζητήσεις με τον υπάλληλο που δεν έμαθε να κάνει τίποτε άλλο. Να σταθείς απέναντι του ενώ κοπανάει σφραγίδες κάτω από εκατομμύρια ονόματα πολιτών με τέτοια ψυχραιμία λες και γεννήθηκε μόνο για αυτό. Η φάτσα σου απέναντι από την φάτσα του και ανάμεσα σας οι σφραγίδες της «Ελληνικής Δημοκρατίας». Εσύ απολογούμενος κι εκείνος σε ρόλο ανακριτή, το απόλυτο όργανο αυτής της «Ελληνικής Δημοκρατίας», που μετά από δεκαετίες σκληρού αγώνα με την καθημερινότητα, ήρθε η στιγμή του απόλυτου μηδενισμού σου, όταν αποφασίζεις να πας στην υπηρεσία και αντικρίζεις ένα υπάλληλο γνωστό και προ στιγμήν αναθαρρεύεις. Προ στιγμήν μόνο όμως, γιατί γρήγορα διαπιστώνεις με πόση έπαρση κοιτάζει το όνομα του στο ταμπελάκι μπροστά στο γραφείο του για να δεις ποιος είναι ο καλός και ο άξιος, με πόση περηφάνεια κοιτάει τις σφραγίδες πάνω στο γραφείο του και την ελληνική σημαία στο πλάι τυλίγοντας με αυτή σαν σάβανο το πτώμα της περηφάνιας σου που με ικανοποίηση έχει τσαλαπατήσει. Ποιος, αυτός, που έδωσε εξετάσεις στο ΑΣΕΠ ως ΔΕ και κατόπιν αγόρασε πτυχίο κι ένα μεταπτυχιακό από την Κύπρο μέσω ανοικτού πανεπιστημίου, αραγμένος στο γραφείο του πληρωμένο με λεφτά του δημοσίου και εδραιώθηκε σε αυτὄ.
Στα επόμενα πέντε λεπτά από την στιγμή της παγωμάρας ψάχνεις να βρεις τρόπους να αποτρέψεις τις πολλές λεπτομέρειες και να μεταφέρεις ψυχρά την κουβέντα, σαν την ξινισμένη φάτσα του φίλου σου στο νομοτελειακό. Πώς γίνεται να σώσεις αυτό που έχεις αποκτήσει και κάποιοι το ορέγονται. Επειδή τυχαίνει να μην έχεις περάσει την ζωή σου πολλαπλασιάζοντας αλλά διαιρώντας γνωρίζεις με την πρώτη ματιά ότι και με τον πιο μικρό διαιρέτη το πηλίκο δεν είναι εφικτό να μηδενίσει τον διαιρετέο. 
Παίρνοντας αγκαλιά μια στοίβα χαρτιά και αποδεικτικά, θα διανύσεις την απόσταση, μέχρι το επόμενο γραφείο ίση με το «πράσινο μίλι», ακούγοντας διαρκώς τις γνωστές λέξεις: «Το καθήκον μας κάνουμε», «-υπάλληλοι είμαστε κι εμείς», «-ο νόμος λέει», «-σας καταλαβαίνουμε κι εσάς αλλά....». Δεν έχει αλλάξει τίποτε από τον καιρό που εσύ εξέφραζες άποψη και ο διπλανός στο θρανίο αποστήθιζε σελίδες. Ο παπαγάλος θα πει αυτά που είπε και στον προηγούμενο κι εσύ θα είσαι ξανά και ξανά πάλι απολογούμενος.
Μετά από ώρα με το χαρτί στο χέρι που λέει, πως το αίτημά σου καταχωρήθηκε, θα εξετασθεί ενδελεχώς και θα ειδοποιηθείς σχετικώς, συνειδητοποιείς ότι η «Ελληνική Δημοκρατία» εξακολουθεί να σε απειλεί. Το τι τύχη θα έχουν οι υπόλοιποι που περιμέναν στην ουρά είναι το τελευταίο που σε απασχολεί. Το ότι θα μηδενίσεις ή θα είσαι μείον για να ξαναρχίσεις δεν είναι κάτι δύσκολο για όποιον δίνει εξετάσεις καθημερινά. Την απειλή είναι αυτή που δεν σηκώνει η αξιοπρέπειά σου και πάνω σε αυτή πάτησαν. 
Σε κάθε δημόσιο έγγραφο οποιασδήποτέ υπηρεσίας, όσο μακροσκελές κι αν είναι, έχει πρόσωπο και η απειλή και το ύφος του όμοιο και απαράλαχτο, έχει όνομα, έχει ταυτότητα και υπογραφή. Έχει φάτσα ανάλογη της «Ελληνικής Δημοκρατίας» που όσο εκτίμηση κι αν της έχεις δεν σου γεμίζει το μάτι με τίποτα γιατί έχει εσένα για εχθρό του.

Δορυς/DorΙs
Κατερίνη 30-8-2018